Feeds:
Posts
Comments

ಹಾರುವ ಆಸೆ


ಹಾರಬೇಕು ಹಕ್ಕಿ ಹಾಗೆ… ರೆಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇನಂತೆ ..ಹಾರುವುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ರೆಕ್ಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ.ಹಾರಬೇಕು ಆ ನೀಲಿ ಆಗಸದಿ.. ರೆಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರೆ ಬಡಿಯುವುದೇನು.. ? ಒಮ್ಮೆ ಬಡಿದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಹಾರಿದರಷ್ಟೆ ಸುಖ .!!. ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾರಬೇಕು ಅನಿಸ್ತ ಇದೆ .. ಹಾರುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿರದ,ಮುಕ್ತ ಮನದ,ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಚಿಹ್ನೆಯೆ..? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೋ,ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯೋ..? ಇರಲಿ .., ಏನಾದರು ಇರಲಿ ..ನಾನು ಹಾರಲೇಬೇಕು.ಹಾಗೆ ಹಾರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ,ಕೆಳಗೆ ರಸ್ತೆ,ಮನೆ,ಹೊಲ,ಗದ್ದೆ,ನದಿ,ನೀರು..ಹೀಗೆ ಸೊಗಸಲ್ಲವೇ .. ಹಾರಲೇಬೇಕು.”ಸಾರ್..ಸಾರ್.. ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ..ಸಾರ್ .. “,ಯಾರೋ ಕೂಗಿದಂತಾಯಿತು, ಓಹ್ ಆಫೀಸ್ ಬಾಯ್ ರಂಗ..ಇವನ್ಯಾಕೆ ಹಿಂಗೆ ಬಡ್ಕೊತ ಇದ್ದಾನೆ..ಹೌದು ನನ್ನನ್ನೇ ಕರೆದಿದ್ದು..ಕನಸು ಕಾಣೋಕು ಬಿಡದಂತ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಪಂಚ.. ಛೇ..ಛೇ,” ಏನ್ ರಂಗ ..ಏನಾಯ್ತು ..ಬಾಸ್ ಏನಾದ್ರು ಕರೆದರೆನೋ ..?” ಕೇಳಿದೆ.”ಇಲ್ಲ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡೊಕೆ ಯಾರೊ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ರಿಸೆಪ್ಸ್ಯನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ..ಆಗ್ಲಿಂದ ಕೂಗ್ತಾನೆ ಇದೀನಿ ನೀವು ಯಾವುದೋ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.”ಏನೋ ಈ ದಿನ ಇಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೇಳ್ತ ಇದ್ದಾನೆ ..ಯಾವಾಗಲೂ ಗುರ್‍ ಅನ್ನೋನು ಎಂದುಕೊಂಡು “ಯಾರಂತೋ,ಹೆಂಗಿದ್ದಾರೆ ನೊಡೋಕೆ ?.ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆಯ..? ಯಂಗಾ..? ” ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.”ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸಾರ್ ಅದೇನು ನೀವೆ ಕೇಳಿ ..ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು…ನಿಮಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದು” ಎಂದ.
ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಬರೋದೆ.. ? ಅಂತು ಸಂಜೆ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಕೂತಾಗ ಮಾತಾಡೊಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಟಾಪಿಕ್.. ರಿಸೆಪ್ಸ್ಯನ್ ಬಳಿ ಹೋಗ್ತ ಅನಿಸಿದ್ದು ಒಹ್..ಯಾವುದೋ ಇನ್ಸುರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯವರೋ ಏನೋ ಇರಬೇಕು..ಆದರೆ ಯಾರು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ..ಅಲ್ಲದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಫೀಸ್ ಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬರೊಲ್ಲ .. ನೋಡಿದ್ರಾಯ್ತು..ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಾಕೆ ಯೋಚನೆ… ? ಯಾವಾಗಲೂ ಖಾಲಿ ಇರುವ ರಿಸೆಪ್ಸ್ಯನ್ ,ಒಬ್ಬಳೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಈ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯಿಂದಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು…ನಡೆದು ಬರುತಿರುವವನು ಅವಳು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವನೇ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ತಗ್ಗಿಸಿದ್ದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ..ನನ್ನೆಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಳು.”ಭಗವಂತ ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರ್ತಿಯ ತಂದೆ, ಇಂಥ ಸೌಂದರ್ಯನ್ನೆಲ್ಲ .. ?? ” ನಿನ್ನ ಕನಸಿನ ಹುಡುಗಿ ಹೇಗೆ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರವನ್ನೂ ಮೀರಿದಂತ ಸೊಬಗು.ಅವಳ ಆ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕೆ ..ನನ್ನ ಜೀವನ ಮುಡಿಪಾಗಿಡಬೇಕು,ನನ್ನ ಆಯುಸ್ಸೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಅವಳ ಆ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತೆ.ನನ್ನ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, “ನೀವು…? ರಾಮಚಂದ್ರಾ….??ನಾ ” . ಇಷ್ಟು ಇಂಪಾಗಿ ಮಾತು ಆಡಬಹುದೇ..?  ನಾನೆಲ್ಲೋ ಗಂಧರ್ವ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ..ತಡವರಿಸಿದೆ ..’..ಹಾಂ..ಹೌದು..” ನೀವು ..? ..”ನನ್ನ ಹೆಸರು ನೀಲವೇಣಿ ಅಂತ” ..ಹೆಸರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಗಮನಿಸಿದ್ದು..ಅವಳದು ಉದ್ದ ಜಡೆ..ಸೊಂಟದ ವರೆಗು ಚಾಚಿದರೂ ಇದು ಕೂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇನೊ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಜಡೆ…ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲು ಉದ್ದ ಜಡೆ .ಚಿವುಟಿಕೊಂಡೆ..”.. ನೀವು ಯಾರು ? ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ..” ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನು ಗೊತ್ತೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ…?? . “ನಮ್ಮ ತಂದೆ,ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು.. ರಂಗನಾಥ್ ಅಂತ ಅವರ ಹೆಸರು..ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದರು. ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಗಿ ತೀರಿಕೊಂಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಾಯಿತು,ಅವರ ಕೋಣೆ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪೋನ್ ನಂಬರ್ ದೊರೆಯಿತು.ನಾನೇ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ,ಬಿ.ಎಸ್.ಸಿ ಆಗಿದೆ, ನನ್ನ ನಂತರ ಇನ್ನು ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು..ಅಪ್ಪನ ಪೆನ್ಶನ್ ಹಣ ಸಾಲೊದಿಲ್ಲ ಮನೆ ನಡೆಸೋಕೆ ..ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಏನಾದ್ರು ನನಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವರು ..” ನಾನು ಈಗ ರಿಟೈರ್ಡ್ ಅಮ್ಮ ..ನನ್ನ ಮಾತು ಈಗ ಎಲ್ಲೂ ನಡೆಯೋಲ್ಲ,ನನ್ನ ಮಗನ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡು ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ ಅಡ್ರೆಸ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟರು., ಸಾರ್ ನನಗೆ ಇನ್ನು ಯಾರನ್ನ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಗ್ತ ಇಲ್ಲ.. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಕಡೆಯ ನೆಂಟರು ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೆ,ಅದು ಇದು ಎಂದೇ ಇಲ್ಲ ..ಒಂದು ಕೆಲಸ ಈಗ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಡೆಸಲು ” ಇನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ..ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಲಾಗದೆ “ನಿಮ್ಮ ರೆಸುಮೆ ಏನಾದ್ರು ತಂದಿದಿರ” ಅಂದೆ. “ತಂದಿದ್ದೇನೆ ಸಾರ್.. ..” ಎಂದು ಒಂದೆರೆಡು ಪುಟದ ರೆಸುಮೆ ಕೈಗಿತ್ತಳು. “ಅಂದ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮಾತು,ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನ ಸಾರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಡಿ ..ತುಂಬಾ ಮುಜುಗರ ಆಗುತ್ತೆ …ರಾಮಚಂದ್ರ ಕಷ್ಟ ಆದರೆ ಕೇವಲ ರಾಮ್ ಎಂದರೆ ಸಾಕು ..ಬನ್ನಿ ಹೊರಗೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡೊಣ ” ಎಂದು ಆಫೀಸ್ ಹೊರಗಿದ್ದ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ.ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲು ಏನೋ ಸಂಕೋಚ ಎನಿಸಿ ರೆಸುಮೆ ನೋಡಹತ್ತಿದೆ … ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿರುವ ಹುಡುಗಿ ..ಆದರೆ ಎಕ್ಸಪಿರಿಯನ್ಸ್ ಇಲ್ಲ.. ನಾನೇನು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಸರ್ವಶಕ್ತನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಮಾತು ನಡೆಯುವ ಒಂದೆರಡು ವಿಭಾಗಗಳು ಇದ್ದವು … ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳೊಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿನ ವಿಸ್ಕಿ,ಅದೆಷ್ಟು ಫಾರ್ಮಿನ ಕೋಳಿ..ಅದೆಷ್ಟು ಕೆರೆ,ಸಮುದ್ರದ ಮೀನುಗಳು ಬಲಿಯಾಗಿವೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.ಇವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗಲಾರದು .. ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದರೆ ಇವಳು ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಿಡಿಸುವ ಸೂಚನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಕಾಣಹತ್ತಿದವು..
ನಮ್ಮ ಮಾಮೂಲಿ ಕ್ಯಾಂಟಿನ್.ನಾವು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಏನು ಕುಡಿತೇವೆ ..ಅನ್ನುವುದನ್ನ ನಾವೇ ಮರೆತರೂ, ಸ್ವಾಮಿ, ನೆನಪಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರ್ತಾನೆ. ನಾನು ಹುಡುಗಿ ಜೊತೆಗಿದ್ದದ್ದು ನನಗಿಂತ ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿಯಾದಂತಿದೆ.. “ಏನು ಸಾರ್.. ಏನು ಕೊಡಲಿ” ಅಂತ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ.. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಒಂದು ಅರ್ಧ ಟೀ, ಒಂದು ಕಿಂಗ್ ಸಿಗರೆಟ್ ಕೈಲಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಬರೋನು.ಜಾಣ.! ಅದೆನೋ ಇವಳ ಮುಂದೆ ಸಿಗರೆಟ್ ಸೇದುವುದು ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲ.. ಅಪ್ಪನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಗಳು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಗೌರವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತೋರಿಸ್ತ ಇದ್ದಾಳೆ ಅನಿಸಿತು.”ನೀವು ಏನು ತಗೋತಿರ” ..ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ … “ಅಯ್ಯೋ ಏನು ಬೇಡ, ಮನೆ ಇಂದ ಬರುತ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಆಗಿದೆ” ಅಂದಳು.. “ಏನಾದ್ರು ಕುಡಿಯೋಕಾದ್ರು ತಗೊಳ್ಳಿ” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಒತ್ತಾಯಿಸಲು “ಸರಿ ..ಕಾಫಿ ..ತಗೋತಿನಿ” ಅಂದಳು. “ಬೈ ಟು ಕಾಫಿ” ಎಂದು ಒಂದು ಸ್ಮೈಲಿತ್ತೆ. ಸ್ವಾಮಿ ಹೊರಟ.
“ನಿಮಗೆ ಏನಾದ್ರು.. ಇಂತಹುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕು ಅಂತ ಏನಾದ್ರು ಇದೆಯ..?” ಕೇಳಿದೆ… ” ಬಿ.ಎಸ್.ಸಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲದ್ದ್ರೂ ಒಳ್ಳೆ ಐ.ಟಿ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರೋಣ ಅಂತ ಇದ್ದೆ, ಈಗ ಯಾವ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತೆ” ಅವಳ ಮುಖದ ಭಾವಗಳು ಏನು ಹೇಳುತಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಊಹಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು  ಓದಿರುವದಕ್ಕೆ  ಐ.ಟಿ. ಕೆಲಸ ಸಿಗೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ..ಎಕ್ಸಪಿರಿಯನ್ಸ್  ಅದು ಇದು ಬೇಕು ಅಂತಾರೆ ,ಎಂ.ಸಿ.ಏ ನಾದ್ರು ಆಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಲಭವಾಗ್ತ ಇತ್ತೆನೋ? ” ಮಾತನಾಡ್ತನೆ ಇದ್ದಳು.. ನಾನೇನೋ ಮಂತ್ರದಂಡ ಹಿಡಿದಿರುವ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರ ಇರುವ ಹಾಗೆ .. ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಏನೋ ಮಾಡಬಹುದು..ಅಲ್ಲಿನಿಂದ ಇವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕಷ್ಟಗಳು ಆರಂಬಿಸುತ್ತವೆ.ಇನ್ನು ಈ ಆಫೀಸ್ ರಾಜಕೀಯಗಳು,ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವ ಹದ್ದುಗಳು ,ನನ್ನಂತ ಸಭ್ಯ ಜೀವನದ ಹೊರೆಗೆ ಬಗ್ಗಿ… ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚೇ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಗೆ ಹಾಕುವಂತವರು,ತಂದ ಹೊಸ ರಿಬ್ಬನ್ನಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹೃತಿಕ್ ರೋಶನ್ಗೆ ಆರು !!! ಬೆರಳಿರುವುದೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸುವ ಲಲನೆಯರು…ಅಯ್ಯೋ ಹುಡುಗಿ ನಲುಗಿ ಹೋಗುವೆಯಲ್ಲ .. ನಾನು ಇವಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ತೋರಲು ಅವಳ ಆ ಮುದ್ದು ಮುಖ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ದಿನವೂ ಇವಳೊಡನೆ ಮಾತು ಕತೆಯ ಆಸೆ ಆಗಲೇ ಬೇರೂರಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬಿಳಲುಗಳ ಬಿಡಲಾರಂಬಿಸಿತ್ತು,ನನ್ನ ಬೈಕ್,ಪುಸ್ತಕಗಳು,ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ಬಿ.ಡಿ.ಎನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆಯ ಆಪ್ತ ಸಮಯ..ಇವುಗಳೊಡನೆ ಇವಳು ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆ ಕಂಡಿತು..”ತಿಕಲ” ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
ಕಾಫಿ ತಂದಿಟ್ಟ ಸ್ವಾಮಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಹೋಗನೇಕೆ..?? ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು  ಪ್ಲೇಟ್ ಕೈ ನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜಿದ..”ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಬೇಕಿತ್ತ ..ಸಾರ್‍..” ಬಡ್ಡಿಮಗ ಮಜಾ ತಗೊತ ಇದಾನೆ ಅನಿಸಿ “ಏನು ಬೇಡ” ಅಂತ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ “ಇಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗ ಕಳಚಿಕೋ” ಅನಿಸುವ ನಗುವನಿತ್ತೆ.ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ನನಗೆ ಇದೇನು ಈ ದಿನ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು , ಏನು ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತಾನೇ ತೋಚ್ತ ಇಲ್ಲ.. ಇದು ಆಗಲೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಇರಬೇಕು ಅವಳೆಡೆ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗದೆ ಮತ್ತೆ ಅವಳ ರೆಸುಮೆ ನೋಡಹತ್ತಿದೆ.. ಇನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ ಎಂದೇ ನಾನು ಓದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ಇವಳಿಗೆ ನನ್ನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹುಳುಕು ಇದೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಅನಿಸಬಹುದೆನಿಸಿ ..”ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರೆಸುಮೆ ನ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್‍ ಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ನಂಬರ್‍ ಕೊಡಿ,ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದೆ.”ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಇಲ್ಲ ..ನೀವು ಇಂತಹ ದಿನ ಅಂದರೆ ನಾನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ” ಅಂದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ನಾನು ಆಪ್ತ ಅನಿಸುತ್ತ..? ಅಥವ ಇರುವದನ್ನ ಯಾವ ಮುಚ್ಚು ಮರೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಳುವುದೇ ಇವಳ ಸ್ವಭಾವವೇ..? ಒಂದಂತೂ ನಿಜ..ನನ್ನ ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಬೇಡುವ ಮಾತುಗಳಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. “ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಗುರುವಾರ ಒಂದು ೧೦ ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಬನ್ನಿ.. ” ಎಂದು ನನ್ನ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದು ಅದರ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್‍ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟೆ.ಯಾವುದು ಹೇಗಾದರೂ ಇರಲಿ, ಇವಳಿಗೆ ನಾನೇನೋ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನಿಸಿದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ತೊಯ್ದಾಟ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕ್ಯಾಂಟಿನ್ ನಿಂದ ಹೊರಟ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ” ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತಿರ..?” ,”ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ತನಕ ನಡೆದು,ಆಮೇಲೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ” ಎಂದಾಗ ” ಆಹ..ಎಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆ ..ಎಂತಹ ಉತ್ತರ.. ಎನಿಸಿ . ಅವಳ ಆ ತುಂಟ ನಗುವಿಗೆ ಅರಳಿ ನಕ್ಕೆ.”ಅದಲ್ಲ ಬಿಸಿಲು,ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬೇರೆ ದೂರ ಇದೆ ಅಲ್ವ..ನಿಮಗೇನು ಅಭ್ಯಂತರ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನಾನು ಡ್ರಾಪ್.ಮಾಡ್ತೀನಿ ” ಅಂದೆ .. ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅನಿಸುತ್ತೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಈಗ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋದು .. ಅವಳಿಗೆ ಇದೇನು ಇವನಿಗೆ ಏನು ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲವ ಅಥವ ಇದೇನು ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರ ಬರೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ತ ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದಾನೆ ಅನಿಸಿದರೆ  ಎಂದು ನನಗೆ ಭಯವಿದ್ದೇ ಇತ್ತು.. ನನಗಂತೂ ಅವಳು ಈ ಉರಿಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು ಹೋಗುವ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ..!”ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಆರಾಮಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಎಂದು ತನ್ನ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗ್ನಂತಹ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಛತ್ರಿಯ ತೆಗೆದು ಅರಳಿಸಿ ಹೊರಟಳು.ಅರೆಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಅವಳು ಹೋದೆಡೆ ನೋಡುತ್ತ ಆಫೀಸ್ ಕಡೆ ನಡೆದೆ.ಏನೋ ಒಂದು ಗಳಿಗೆನೂ ತಡ ಮಾಡದೆ ಇವಳ ಕೆಲಸದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವತ್ತೇ ಮಾಡಿಬಿಡಬೇಕೆನಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್‍ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ. ಎದುರಿಗೆ ರಂಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು  ಆಕಸ್ಮಿಕವೇ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬಡ್ಡೀಮಗ ..ಅಂದುಕೊಂಡ್ತಿರಾನೆ ಈ ಪ್ಯಾದೆ ನೋಡೋಕೆ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ಹುಡುಗಿ ಬರೋದು ಅಂದ್ರೆ ಏನು.. ? ವಿಚಾರಿಸೋಣ ಅಂತ.. ” ಏನು ಸಾರ್‍..ಏನು ಸಮಾಚಾರ ” ಅಂತ ವಕ್ರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ಇವನ ಹತ್ರ ಮತ್ತೆ ಕಂತೆ ಪುರಾಣ ಬಿಚ್ಚೋದು ಬೇಡ ಅನಿಸಿ ..”ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಗಳಪ್ಪ ..ಇಲ್ಲೇ ಏನೊ ಕೆಲಸ ಅಂತ ಬಂದಿದ್ರಂತೆ ಹಾಗೇ ಮಾತನಾಡಿಸೋಣ ಅಂತ ಬಂದಿದ್ರು. ಬಾಸ್ ಇದ್ದಾರ .? ” ಬೇಗ ಟಾಪಿಕ್ ಛೇಂಜ್ ಮಾಡದಿದ್ರೆ ..ತಿಗಣೆ ತರಹ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತಾನೆ. “ಇಲ್ಲ ಅದೆನೋ ಮೀಟಿಂಗ್ ಅಂತೆ ,ವಿಧಾನಸೌಧಕ್ಕೆ ಹೋದರು ” ಎಂದ.ಹಂ.. ಛೇ..ಛೇ. ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟೇ ಏನಾದರೂ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗ ಏನಾದರೂ ವಿಘ್ನ ಅನಿಸುತ್ತೆ,ಅದೇ ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ ಸುರೇಶ .. ಬನ್ನಿ ಸಾರ್‍ ವಾಯುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಸಿಗರೇಟಿಗೆ ಕರೆದಾಗ,ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಲ ಹುಡುಗರು ” ಇವತ್ತು ಇವನ ಬರ್ತಡೇ ಇದೆ ,ಇವತ್ತು ಅವನು ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ ಬಂದ ..” ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಹೋಗಲೇಬೇಕೆನಿಸುವ ಗುಂಡು ಪಾರ್ಟಿಗಳು ,ಇದು ಇರಲಿ.. ಆವತ್ತು ಆ ೨೪ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಯಾವ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ.ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ..ಮಾಡಬಾರದ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಯಾಕೆ ಈ ಸಮಾಜ ನೋಡುತ್ತೆ..? ಆ ದೇವರು ಅನ್ನೋದು ನಿಜವಾದರೆ ಕೆಟ್ಟದು ಮಾಡೋಕೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರೇರಿಪಿಸುತ್ತಾನೆ .. ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟವನು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಗ್ಯಾಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ‘ಫಿಲಾಸಫರ್‍’ ಎಂದೇ ಕರೆಯುವ ರಾಘು,ಅವನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಮೈಸೂರು,ಮಂಡ್ಯ ಕಡೆ..ನಮಗೆ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಎಷ್ಟೋ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.” ಬಡ್ಡೆತ್ತದೆ..ದೇವರು ಅಂತ ಇದ್ದರೂ ಅವನಿಗೇನು ನಿನ್ನ ಕಾಯೊದೊಂದೇ ಕೆಲಸನಾ ಲೈಫ್ ಅಲ್ಲಿ.ನೀನು ಏನು ಮಾಡ್ತ ಇದಿಯ..ಸರಿ ಮಾಡ್ತ ಇದಿಯ ,ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತ ಇದಿಯ ..? ಇದೆಲ್ಲ ದೇವರೇ ಹೇಳಿ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಆಗಿದ್ರೆ ನಿನಗಾದರೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋ ಬುದ್ದಿ ಯಾಕೆ ಇರುತಿತ್ತು. ?? ” .ಅವನು ಹೀಗೆ… ನಾವು ಕೇಳೊ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಂದು ಪ್ಯಾರಾದಷ್ಟಾದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತಾನೆ.ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಗೊಂದಲ ,ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಚಿತ್ರಾನ್ನ ಆಗ್ತ ಇದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ಫೋನ್ ಅವನಿಗೆ .. ” ರಾಘು, ೮ ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರ ಬಾರ್‍ ಹತ್ತಿರ ಸಿಗೋಣ ” ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.”ಇವನ ಗೋಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದದ್ದೇ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ “.. ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪೆಗ್ ಮುಗಿಸೋವರೆಗೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಸಾಲೆ ಹಚ್ಚಿದ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ತಿನ್ಕೊಂಡು ..ಆರಾಮಾಗಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ ಕೂತವನು ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೇಳೋನು .. ” ಹೇಳಪ್ಪ .. ಏನು ಸಮಾಚಾರ.. ” .ಅವನು ಇಷ್ಟು ಹೇಳಲಿ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಅವನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟರೆ ಅವನು ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೆಸರಿಡೋನು . .” ಹೋ ..ಇದಾ ನೀನು ಮನೆ,ಸಮಾಜ ಅಂತ ಹೆದರಿ ಅನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಾಡೋಕೆ ಒದ್ದಾಡ್ತಿಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ”, ” ಓಹ್ ಅದಾ….ಅವರ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ವಿರುಧ್ಧವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿಯಲ್ಲ .. ಇದಕ್ಕೆ ಆತ್ಮವಂಚನೆ ಕೂಡ ಅಂತಾರೆ”,” ಹೂಂ.. ಇದಾ ..?? ಇದಕ್ಕೆ ಇರೋ ಮದ್ದು ಅಂದರೆ ನನಗನಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಮದುವೆ ..ಅದರಲ್ಲೂ ನಿನಗಂತೂ ಅದೇ ಸೇಫ್.. ” ಅವನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅದು  ಬೇರೆಯ ವಿಷಯ.ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು  ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ, ಹೇಗೆ ಹೆಸರು ಇದೆ,ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಇದು ಗೊತ್ತು ಎನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟೋ ಹಗುರ ಆಗುತಿತ್ತು.ನನಗೆನೋ ಇವನ ಜೊತೆ ಇರೋದು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ  ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಡ್ಡಿ ತುಂಡಾದ ಹಾಗೆ ಮಾತು, ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೊಂದು ಸಮಾಧಾನ.. ಏನೋ ಹೀಗೆ ಇದ್ದರೆ ಮಜಾ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅನಿಸಿ,ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅನುಕೂಲವೆನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ರಾತ್ರಿ .. ಊಟ ಆದ ಮೇಲೆ ಅದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸೀರಿಯಲ್ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೆಂದು ನಾನು ಕೂತು ನೋಡುವಾಗ, ಅಪ್ಪ ಕೇಳಿದ್ರು “ರಂಗನಾಥ್ ಮಗಳು ಬಂದಿದ್ದಳ ಅಫೀಸಿಗೆ..? ” “ಹೂಂ”ಗುಟ್ಟಿದೆ. “ಪಾಪ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ..ಏನಾದ್ರು ಮಾಡು” , ” ಸರಿ” ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೊರಟೆ..ಹೀಗೆ ನಾನು ಊಟ ಆದಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಏನಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿನಿ ಅಂತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ರು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಎರಡು ಬೀದಿ ಕೆಳಗೆ ,ಮೂಲೆ ಅಂಗಡಿ ಮಹೇಶ… ಗಿರಾಕಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಕೈಗೊಂದು ಸಿಗರೇಟ್ ಕೊಟ್ಟು ..ಸ್ಮೈಲ್ ಕೊಡ್ತಾನೆ ..ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಆವತ್ತಿನ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕನೋ , ಪ್ರಜಾವಾಣಿನೋ ಓದ್ತ ” ನೋಡಿದ್ರ ಸಾರ್‍ ಈ ಗೌಡರ ಬಯಲು ನಾಟಕಾನ..? ನೀವೇನಂತೀರಾ ಸಾರ್‍ ..? ಇವರು ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ ಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತೀರ..?”, ನನಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಕೇಳೊದು , ಮಾತನಾಡೋದು ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೆ.. “ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ..” ಎಂದು ನಾನು ರೋಡ್ ಕಡೆ ನೋಡ್ತ ನಿಲ್ತೀನಿ..ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೆ ಪಕ್ಕದ ಜಗುಲಿ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಸಿಗರೇಟ್ ಮುಗಿಸಿ ..ಬಾಯಿ ವಾಸನೆ ಬರದಿರುವ ಹಾಗೆ ಏನಾದ್ರು ತಿನ್ನುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿನಿ.ವಾಸನೆ ಬರೊಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ..! ಇವತ್ತು ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೂರಲು ಆಗದೇ, ಹಾಗೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ನಡೆಯೋಣ ಅನಿಸಿ ರಂಗಶಂಕರದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ ..ಮನೆ ಇಂದ ತುಂಬಾ ದೂರವೇನಲ್ಲ..ಅಗಲೇ ಗಂಟೆ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ನಡೆಯುವಾಗ ನೀಲವೇಣಿ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದಳು.ಇವಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅನಿಸಿ .. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಫಿಲಾಸಫರ್‍ ನ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳೇಬಿಡೋಣ ಅನಿಸಿ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ..ಒಂದೆರಡು ರಿಂಗಿನ ನಂತರ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮಧುರವೆನಿಸದೆ ..ಈಗ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುವ ” The number you have dialled is switched off ” ಎಂಬ ಯಾವುದೋ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೆಕಾರ್ಡೆಡ್ ದನಿ.ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ೪-೫ ಗಂಟೆಯಷ್ಟೆ ಆನ್ ಆಗಿರುವ ಇವನ ಮೊಬೈಲ್ ..ಈ ಘನಂದಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇವನಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬೇರೆ ಯಾಕೆ ಎಂದು ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು..ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಂಗಶಂಕರವು ಬಂದಿತ್ತು…ಯಾವುದೇ ನಾಟಕ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ.. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಾಚ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬನಿರುತ್ತಾನೆ..ನಾಟಕ ಇದ್ದಲ್ಲಿ…” ಅರ್ಥ ಆಯಿತೆಂದೋ” ..,”ಆಗಲಿಲ್ಲವೆಂದೋ” ..”ಯಾರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿಯಿತೆಂಬ” ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪುಗಳಿರುತ್ತವೆ.ಆ ದಿನ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಬಳಿ ವಾಚ್ ಮ್ಯಾನ್ ಕಂಡ.ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಲ್ಲು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ… ಕೈಯಲ್ಲಿನ್ನು ಉರಿಯುವ ಸಿಗರೇಟ್ ಇತ್ತು…ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತ ಒಂದು ದಂ ಎಳೆದೆ,ಹೊಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಗು. ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಹೀಗೆ ಕೂತು ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ದಿಲೀಪ ಹೇಳ್ತ ಇದ್ದ.. “ತಲೆ ಎತ್ತಿ.. ಆಕಾಶ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುವವರಿಗೆ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತೆ”. ಇರಬಹುದೇನೋ..!! … ?
“Excuse me,do you have light” ನನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು..ನನ್ನ ಎಡಬದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ..ನೀಲವೇಣಿಗಿಂತಲೂ ಅಂದಗಾತಿ ಎನಿಸಿತು..ಅವಳು ನನ್ನನೇನು ಕೇಳಿದ್ದಳು ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಗಿ , “NO… If you Dont mind “ಎಂದು ಕೈಲ್ಲಿದ್ದ..,ಮುಗಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ಚಾಚಿದೆ. ಅವಳು ಹತ್ತಿಸಿದ ..ಅದೇನು ಸಿಗರೇಟೋ..ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಾಸನೆ ಎನಿಸಿತು… ತನ್ನ ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ,thanks ಹೇಳಿ,ನಗೆಯೊಂದನ್ನ ಬಿಸಾಕಿ..ನನ್ನ ತುಂಡು ಸಿಗರೇಟ್ ಕೈಗಿತ್ತಳು.ಒಳಗಡೆ ‌ಇದ್ದ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಮುಚ್ಚಿದ್ದರೂ ,ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮರದ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಳು.ಕೈ ಸುಟ್ಟ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಎಸೆದು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ..ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ.. ಎಲ್ಲಿಯ ನೀಲವೇಣಿ.?.ಎಲ್ಲಿಯ ಈ ಭಾಮಾಮಣಿ..?.ನನ್ನ ಫಿಲಾಸಫರ್‍ ಒಮ್ಮೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. “ಅಲ್ಲಪ್ಪ ನೀನು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಿಯ,ಅದೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಬಾರದು ಅಂತಿಯ ..ಇದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ.?.” . ಹೌದು.. ನ್ಯಾಯವಲ್ಲದಿರಬಹುದು..ಏನೋ ನನಗೆ ಸರಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ..ಮೈ ಉರಿಯುತ್ತೆ.
ಮತ್ತೊಂದು ಇಂದಿನಂತಹ ರಾತ್ರಿ..ಮಗ್ಗುಲಗಳ ಬದಲಿಸಿ,ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ,ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ.. ಹೇಗೆ ಮಲಗಿದರೂ,ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿದರೂ,ಅವರು ಇವರ ಬಳಿ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೂ..ರಾತ್ರಿ ಮೂರಾಯಿತು…. ನಿದ್ದೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ.ಕಣ್ಣ ಉರಿ,ತಲೆಯ ನೋವಿನೊಡನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನೆನಪಾದದ್ದು..ನೀಲವೇಣಿಯ ರೆಸ್ಯೂಮ್.ದಿನದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಆ ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು(ನೀಲವೇಣಿಯ ಕೆಲಸದ ವಿಷಯವು ಸೇರಿಸಿ).. ಮುಂದೂಡಿ, ಸಂಜೆ ಎಂದಿಗಿಂತ ಬೇಗ ಹೊರಟು ನಮ್ಮ ಫಿಲಾಸಫರ್‍ ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಿ.ಡಿ.ಎ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಬಳಿ ಹೋದೆ.”ಏನಪ್ಪ ಇವತ್ತೇನು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನ ನೆನಸ್ಕೊಂಡು ಈ ಕಡೆ ಬಂದ..? ಅಥವ ಏನಾದ್ರು ಕೆಲಸ ಇತ್ತ..ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ” ಎಂದು ಕುಹಕಿಸುತ್ತ ನನ್ನ ಬಿದ್ದು ಹೋದ ಮುಖ ನೋಡಿ..ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ.”ಏನಾಯ್ತೋ ..ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು Dull ಆಗಿ ಕಾಣ್ತೀಯ ” ಎಂದ , “ಏನಿಲ್ಲ ಗುರು.. ನಿದ್ದೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ..ಬಾ ಟೀ ಕುಡಿಯೋಣ” ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಬಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟೀ ಶಾಪ್ ಎಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿ ಪಿನ್ನಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪಾರ್ಕರ್‍ ಪೆನ್ನಿನ ತನಕ ಎಲ್ಲ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯ ಕಡೆ ಅವನ ಜೊತೆ ನಡೆದೆ.ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಕಾಫಿಯೊಂದಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತೆವು.”ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿತ್ತು..?” ..ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಹೀಗೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ನನ್ನ ಜಾಯಮಾನವಲ್ಲ .. ಇದು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯವೇ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಅವನಿಗೂ ಅನಿಸಿರಬೇಕೆಂದು ಅವನ ಕುತೂಹಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು. ” ಏನಿಲ್ಲ ನೆನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ collegue ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಬಂದಿದ್ದಳು.ನೋಡೋಕೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ .. ಕೆಲಸ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಳು.ಅವರ ತಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಅಂತೆ.. ” ಎಷ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು ? ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ? ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದೆ.” ಸರಿ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ..? ಕೊಡಿಸಪ್ಪ ನಿನಗೆ ಹೆಂಗೂ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ contacts ಇದೆಯಲ್ಲ..” ಎಂದು ಸಲೀಸಾಗಿ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದ.  “ಅದಲ್ಲ ಕಣೋ..ಆ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.. ನಿನಗನಿಸಬಹುದು.. “ಇದೇನು ತಿಕಲು..ನೋಡಿ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಅಂತಾನೆ” ಅಂತ, ನನಗೆ ನೆನ್ನೆ ಇಂದ ಬೇರೆ ಏನೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗ್ತ ಇಲ್ಲ. ನಾನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ತಿನಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೂ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದೆ ಅಂತ,ಆದರೆ ಯಾವುದು ಈ ತರಹ ಆಗಿಲ್ಲ ಗುರು.. ”  ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ ..ರಾಘು, ” ‌ಫ್ರೀ ಇದ್ದರೆ ಬಾ .. ಹಂಗೆ ಒಂದು ಪೆಗ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡೋಣ” ಎಂದು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯದೆ ಎದ್ದು ನಿಂತ,ಇದನ್ನೇ ಕಾಯುತಿದ್ದೆನೆನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾನು ಹೊರಟೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಮನೆಗೆ ೧ ಗಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.. ” ಲೇಟ್ ಆಗಿ ಬರುತ್ತೀನಮ್ಮ..ಊಟಕ್ಕೆ ಕಾಯಬೇಡಿ ” ಎಂದು ಮನೆಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬೀಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ದೀಪ ಆರಿಸಿ ಮಲಗಿದ್ದರು.ಕತ್ತಲು,ಅಮಲು,ಯಾವುದೋ ಅರಿಯದ ದಿಗಿಲು..,ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು, ತುಂಬಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ..ಸದ್ದಾಗದಂತೆ ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ರೂಮ್ ಸೇರಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಚಿಲುಕ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ,ಅರ್ಧ ನಿಮೀಲಿತವಾಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣು ಹಾಸಿಗೆ ನೋಡಿ ಕುಣಿದಂತಾಯಿತು,ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸದೆ ಮಲಗಿದ್ದದ್ದು,ಮರುದಿನವೇ ತಿಳಿದಿದ್ದು.

“ರಾಮೂ..,ಏಳೋ.. ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗೊಲ್ವ…?” ಅಮ್ಮನ ದನಿ..,ದಡ ಬಡ ಬಾಗಿಲಿನ ಸದ್ದು, ಬಲವಂತದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಅಗಲಿಸಿ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದರೆ ಆಗಲೇ ಒಂಭತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವರಿಗೆ ವಾರ ಕಳೆಯುವುದು ತಿಳಿಯದು..ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ,ಭಾನುವಾರ ಎಂದು ಬರುವುದೋ ? ಎಂದೇ ಕಾಯುವಂತೆ.. ವಾರ… ಕಾಯುತ್ತಾ.. ಕಳೆಯಿತು. ಭಾನುವಾರ ಕಳೆದು ಸೋಮವಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.ಗುರುವಾರವು ಬಂದು ಕಳೆದು ಹೋಗಲಿ ಎಂದು  ನಿಮಿಷ,ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಭಜನೆ ಮಾಡುವಂತಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.ರಂಗನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಾಮಿಯವರಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತಿದ್ದೊಂದೇ ” ಯಾಕ್  ಸಾರ್..ಯಾಕೋ ತುಂಬ ಡಲ್ ಆಗಿ ಕಾಣ್ತೀರ..” .ನಾನು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಯಾಕೆ? ಎಂದು ಡಲ್ ಆಗಿ ಇದ್ದರೂ, ಯಾಕೆ ? ಎಂದು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳಲೇಬೇಕೆ..? ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, “ಏನಿಲ್ಲ, ಮೈ ಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮಿಲ್ಲ ” ಎಂದು ಬಲವಂತದ ಒಂದು ನಗೆಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆ.ಯಾವತ್ತು ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್‍ ಖುದ್ದು ನನ್ನ ಛೇಂಬರ್‍ ಬಳಿ ಇವತ್ತೇ ಬರಬೇಕಿತ್ತೇ..? ” ಏನ್ರಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿಮ್ಮದೇನು ಸುದ್ದಿನೇ ಇಲ್ಲ ..ಆರಾಮಾಗಿದಿರ? ” ಎಂದು ಒಂದು ದೇಶಾವರಿ ನಗೆಯನಿತ್ತರು. ” ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಸಾರ್‍ …,” ಎಂದು ಆ ನಗೆಯನ್ನು ಮರಳಿಸಿದೆ. “ನಿಮಗೆ ಯಾರಾದರು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ. ನಮ್ಮ ಡಿಪಾರ್ಟಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಐದು Junior Officer ಗ್ರೇಡ್ ಪೊಸ್ಟ್ ಖಾಲಿ ಇದೆ ” ಎಂದರು.ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳೊದಿಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾರಣ ಇರದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಹಿಂದೆ ಒಂದೆರಡು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಾಲದ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ರೇಟ್ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ನೀಲವೇಣಿಯ ನೆನಪಾದರೂ..,ಅವರ ಬಳಿ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ.ನಾನು ಹೋಗಿ ಅವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿ .. ನೀಲವೇಣಿಯ ಕೆಲಸ ಆಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟು ಭರವಸೆ ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು.

ಇದೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಆಗೊಲ್ಲ ಅನಿಸ್ತ ಇದೆ .. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಕೂರೋದು. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಕವಿತಳ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಾದಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ..! ಒಂದೆರೆಡು ತಿಂಗಳು ಅವಳದೇ ಧ್ಯಾನ ಆಮೇಲೆ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಈ ತಲೆನೋವು ..ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ಇರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.ಇನ್ನೆರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ನೀಲವೇಣಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ನಾನು ಅವಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲಿಲ್ಲ.ಇದೇ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಾಪ್ ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಗೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ. ” ನಿಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ fresher.., ಬಿ.ಎಸ್.ಸಿ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ ಕೆಲಸ ಕೊಡುತ್ತಾರಲ್ಲವ..? ” . “ಹೂನಪ್ಪ.. ಕೊಡ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸೆಪೆರೇಟ್ traning ಇರುತ್ತೆ ಆಮೇಲೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ತಾರೆ” ಎಂದ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷದಿಂದ  ಅದೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಾಪ್ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಇವನಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಡೋಣವೆನಿಸಿ ” ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಗಳು ಒಬ್ಬಳು ಇದ್ದಾಳೆ ಅವಳ Resume ನಿನಗೆ ಕಳಿಸ್ತಿನಿ..ನೋಡು ನಿನ್ನ ಕೈಲಿ ಏನು ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ” .. ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ವಿನಮ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೇಳಿದೆ.ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಕೇಳುವ ರೀತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರ ಎನಿಸಿದರೂ “ಆಯ್ತು ಕಳಿಸು ..ನೋಡೋಣ,ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೇಳು ಮುಂದಿನ ವಾರ ” ಎಂದ.ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿರಾಳ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವಳು  ಯಾವ ಐ.ಟಿ. ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಳೋ.ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.ಪ್ರತಾಪನ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗದು ,ಅವಳಿಗಾದರೂ ಐ.ಟಿ. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದದ್ದು. ಎರಡು ದಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ತ್ರಾಸವಾಗದೇ ಕಳೆಯಿತು.
ಗುರುವಾರ ಎಂದಿನಂತೆ.. ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದರೂ, ಎಂದಿನಂತಲ್ಲದೆ..  ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ರಸ್ತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.ಸರಿ ಸುಮಾರು ೧೦ ಗಂಟೆಗೆ ನೀಲವೇಣಿ ನಡೆದು ಬರುತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು.ತೀರ ಆಕಸ್ಮಿಕವೇನು ಎಂಬಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಎದುರಾದೆ.ನಗೆಯ ವಿನಿಮಯ,ಹೇಗಿದ್ದಿರ..ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಆರಾಮ.. ?? ಈ ತರಹದ ಮಾತು ಆಯಿತು. ಏನೋ ಅವಳನ್ನು ಕಾಫಿಗೆ ಕರೆಯಬೇಕು ಅಂತಾಗಲೀ, ಎಲ್ಲಾದರು ಕುಳಿತು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದಾಗಲೀ ಮನಸ್ಸು ಆಗಲಿಲ್ಲ.  “ಕಾಫಿ,ಟೀ ಏನಾದರೂ ತಗೋತೀರ ” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಅವಳು “ಬೇಡ” ಎನ್ನಲಿ ಎಂದೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಇಲ್ಲ, ಬೇಡ ..ಈಗ ಆಯ್ತು ” ಎಂದಳು. “ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲ , ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಅವನಿಗೆ ನಿಮ್ಮ  ರೆಸುಮೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ .. ಈ ನಂಬರ್‍ಗೆ ನೀವು ಮುಂದಿನ ವಾರ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ..  ಇಂಟರ್‍ ವ್ಯೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ .. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ.” ಎಂದು ಸೀದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು,ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ನಂಬರಿನ ಚೀಟಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು “ಸರಿ…” ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ..ಅದೆನೋ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನನ್ನ ನೋಡುತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತಿತ್ತು.ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ..ಹಾಗೆ.. ಎದುರಿಸಲು ನನಗೆ ಆಗುತಿರಲಿಲ್ಲ, “ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ ಸ್ವಲ್ಪ…ನಾನು ಹೊರಡಬೇಕು, ದಯವಿಟ್ಟು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಬೇಡಿ.., ತಪ್ಪದೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ..ಪ್ರತಾಪ್ ಅಂತ ಅವನ ಹೆಸರು ..ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ” ಎಂದು ಮನದ ತುಮುಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ ..ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ .. ಕನ್ನಡಿ ಒಂದಿದ್ದೂ, ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಈ ನಗೆಯನ್ನ್ನು..ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನೆನೋ..??.ಹೊರಟು ನಿಂತವನನ್ನು “ಆಯ್ತು , ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.. ನಾನು ಹೊರಡಿತಿನಿ” ಎಂದ ನೀಲವೇಣಿ ಮುಂದೆ ಅದೆಕೋ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಏನಾದರು ಇದ್ರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ” ಎಂದು ಆಗಲೇ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಟ್ಟಿದ್ದೆ. ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ರಿಸೆಪ್ಶನ್ ತನಕ ಬಂದೆ.ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನಿಸದೆ ಮತ್ತೆ ಏನೋ ನೆನಪಾದಂತೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದೆ.. ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನ ಕಡೆ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕಿದೆ ..ಅಲ್ಲೇ ಎರಡು ನಿಮಿಶ ನಿಂತು ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲವೇಣಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ , ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಈಗ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ತಲೆ ತಿನ್ನುತಾನೆ ಎಂದೆನಿಸಿ , ಆಫೀಸಿನ ಆ ಕಡೆ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಟೀ ಅಂಗಡಿಯ ಕಡೆ ನಡೆದೆ.

ಒಂದು ವಾರದಿಂದ  ಭಾರವಾಗಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಗುರವಾದಂತಿತ್ತು, ಪ್ರತಾಪ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸಬಹುದು.. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆ ದಿನ ನಾನು , ಫಿಲಾಸಫರ್‍ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ತನಕ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಕೂತಾಗ  ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ” ನೋಡೋ ಇನ್ನು ಒಂದು ವಾರ ಆಗಿಲ್ಲ ಆಗಲೇ ನೀನೇನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಹಾಗೆ ಅವಳನ್ನ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣ್ತ ಇದಿಯ.. ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸೋದು ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾತೂ ಅಲ್ಲ .. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ  ತುಂಬಾ ಅಭಿಮಾನ ಇರುತ್ತೆ . ನೀನು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನದೆ ಇರಬಹುದು.ಅವಳಿಗೆ ನೀನು ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿಯೋ..? ಇಲ್ಲವೋ..? ನೀನು ಅವಳನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಿಯ ಎಂದರೂ..ನೀನೇನೋ ಅವಳ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಅವಳು ಒಪ್ಪಲೂ ಬಹುದು..ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಇರಬಹುದು.ಅದರ ಬದಲು ನಿನಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೆನಿಸಿದರೆ ಅದು ಹಣ್ಣಾಗುವ ತನಕ ಕಾಯಬೇಕು..ಅವಳನ್ನ ನೀನು ದಿನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ವಿಷಯದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಆಗೋಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಹೋಗಲಿ … ಆಮೇಲೂ ನಿನಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು ಅನಿಸದರೆ ಆಗ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡಿ ನೋಡು.. ಅವಳ ಕೆಲಸದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋರಿಗೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳು.. ಅದು ಅವಳಿಗೆ ನೀನೆ ಎಲ್ಲ ಮಾಡಿದೆ ಅನಿಸದಂತಿರಬೇಕು….ನಾನು ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಹೇಳ್ತ ಇದೀನಿ…ನಿನಗೆ ಸರಿ ಅನಿಸಿದ್ದು ನೀನು ಮಾಡು ” .

- ಜಯಂತ್


” ಸಾರ್‍ , ಭಿಕ್ಷೆ ಅಂತ ಕೊಡಬೇಡಿ, ಏನೋ ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷದ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಕೊಡಿ, ಜಾಸ್ತಿ ಬೇಡ ಸಾರ್‍ .. ಒನ್ಲೀ ಫೈವ್ ರುಪೀಸ್ ಪ್ಲೀಸ್ , ಐದು ನಿಮಿಷದ.. ಮಾತು, ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಅಷ್ಟೇ “, ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನನಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದರೂ , ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳದಂತೆ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ತಿರುಗುವ ನಾನು ಇದು ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಟೈಪ್ ಎಂದು ಅವನೆಡೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಸುಮಾರು ೪೦-೪೫ ವರುಷವಿರಬಹುದು, ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡ, ತುಂಬಾ ಗಲೀಜಾಗಿರದ ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಪ್ಯಾಂಟ್, ತಿಳಿ ನೀಲಿಯ ಶರ್ಟ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮಾಸಲು ಕೋಟಿನಂತಹ ಕೋಟು . ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳದಿಯ ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜಿ ನನ್ನೆಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಅಕರ್ಷಣೆ ಇರುವದನ್ನು ,ಆಗಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಂತಾಯಿತು. ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚದ ಪ್ರಾಣಿಯಾದ ನಾನು ಈಗ ಅವನೆಡೆ ತಿರುಗಿ ಹಾಗೇ ಹೊರಟರೆ ಅಥವ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಇವನು ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಳ್ಳೆ ಗಿರಾಕಿ ಎಂದೇ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿರಬೇಕೆಂದು, ಹೇಗೂ ಟ್ರೈನ್ ಬರುವವರೆಗೂ ನಿಭಾಯಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದೋ ? , ಐದು ನಿಮಿಷದ ಮಾತಿಗೆ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಇವನ ಬತ್ತಲಿಕೆಯ ಬಾಣವದಾವುದು ಎಂದೋ ? ನಸು ನಕ್ಕೆ. ಅವನು ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಎಂದೆನಿಸಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲೇ ಆರಂಭಿಸಿದ. ” So.. I take that for an Yes , ನೋಡಿ ಸಾರ್‍ ಈಗ ೨.೧೦, ನಾನು ೨.೧೫ ರವರೆಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಿನಿ. ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಕಾಯ್ತ ಇರುವ ಟ್ರೈನ್ ಬಂದರೂ ಬರಬಹುದು,ಬರದೆ ಇರಬಹುದು. ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡ್ತ ಇದೀರಾ ಅಂತ ನನ್ನ ಮತ್ತೆ ಮಾತಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸ್ಕೊಬಾರದು.”

ನನ್ನ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗಾಗಲೇ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ” ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಲ್ಲ, ಉತ್ತರಗಳಿಲ್ಲ ಸಾರ್‍ ನಾನು ಮಾತಾಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತ ಇರ್ತಿನಿ. ಜೋಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ನಗಿಸಿದರೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ನಗ್ತಿರಾ ಮರೆತು ಹೋಗ್ತೀರ. ಐದೈದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚೋ ನನಗೆ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆ ಈಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರೋದು ಸಾರ್‍. ಅವರಿವರ ಕತೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನದು ಅಂತ ಏನು ಇರೊಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ sweet ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ short ಆಗಿ ನನ್ನ ಕತೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರೋ ತುಂಬಾ ಜನದ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಓದು, ಓದು ಅಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿಸಿ , ನಾನು ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಆಗ ಇನ್ನು ಹೆಸರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ I.T ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಂದು MNC ಸೇರಿದೆ. ಯಾವ ಕಂಪನಿ? ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಡೌಟ್ ಆಗಬಹುದು. ಹೆಸರಲ್ಲೇನಿದೆ ಸಾರ್‍ ಹುಳ್ಳಿಕಾಳು , ನಿಮಗೇನು ನನ್ನ ಈ ಕತೆ ನಂಬುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರುಗಳು ಅಷ್ಟು ಬೇಕಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?. ಎಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅನಿಸ್ತ ಇತ್ತು .. ನಾನು ನನ್ನದೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸಣ್ಣ ಊರಿಂದ ಬಂದ ನನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು , ಜೊತೆಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಜವಾನಿ ಕ ಜೋಶ್ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ತರಹ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷ ಆದ ಮೇಲೆ ಕಂಪನಿಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ,ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಂತ US, UK ಗೆ ಕಳಿಸ್ತ ಇದ್ದರು.ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ-ಜೀವನ, materialistic pleasure, ಬಿಡುವಿರದಂತೆ ಅವರು ಮಾಡುವ ಮಜಾ ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತ, middle class ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ನಾನು ಸಂಬಂಧಗಳು, Family sentiments ಎಲ್ಲ ಮರೆತೆ. ಕೈ ಅಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಹುಚ್ಚು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತ ಇತ್ತು. ಈ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ ಕೈ ಬಿಡ್ತ ಇದ್ದಾನೆ ಅನಿಸಿತೋ ಏನೋ ನನಗೆ ಮದುವೆ ಅಂತ ಮಾಡಿಸಿದರು.

ಎತ್ತು ಏರಿಗೆಳೆದರೆ , ಕೋಣ ನೀರಿಗೆಳೆದಂತೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರೂ ನನಗದೇನೋ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ಬೇಕಾದಾಗ ಹೀಗೆ ಆಡುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸ್ತ ಇದ್ದೆ. ಪಾಪ.. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನೋಡಿ… ಅವಳು ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೂಗುಬಸವನ ಹಾಗೆ ಬದುಕ್ತ ಇದ್ದಳು. ನನಗೇನೋ ಇದರಿಂದ ಅನುಕೂಲನೇ ಅನಿಸಿತ್ತಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಗುತ್ತೆ , ಅವಳಿಗೆ ಮನೆಯ ಸಾಮಾನು, ಆಗ ಈಗ ಅವಳಂತೂ ಕೇಳುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಒಂದೂ ಸೀರೆಯೋ ಹೀಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಕುಶಿಯಾಗಿದ್ದಳೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಸಂಸಾರ , ಎರಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಆದವು . ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ ಅವಳು, ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇ ಅಪರೂಪ ಎನ್ನಬೇಕು. ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ನಾನಂತೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೆ. ಏನು ಕೇಳದ , ಹೇಳದ ಹೆಂಡತಿ , ಮಕ್ಕಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಅವಳೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅವರ ಖರ್ಚಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂಬಂತಿದ್ದೆ. Collegues ಎಲ್ಲ ಅವರ ಸಂಸಾರ ತಾಪತ್ರಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ , ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವೇ ಇರಬೇಕೆನೋ ದಿನೇ ದಿನೇ ಬಡವಾಗ್ತ ಇದ್ದಳು. ಏನೋ Terminal illness ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಕಾಣಿಸ್ತ ಇದ್ದಳು. ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಕ್ಕೆ ಭಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಯಾವ ಕಾಯಿಲೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇಲ್ಲ.. ಎಂದೇ ಎಲ್ಲ ಹೇಳತೊಡಗಿದಾಗ ನನಗೂ ಏನೂ ತೋಚದಂತಾಗಿತ್ತು. NIMHANS ಗಾದರೂ ಹೋಗೋಣ ಒಮ್ಮೆ ಎಂದರೆ ಯಾವತ್ತು ಯಾವದಕ್ಕೂ ಹಠ ಮಾಡದಂತವಳು “ಬೇಡವೇ ಬೇಡ” ಎಂದಳು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಇವಳು ದೂರ ಆಗ್ತಾಳೆ ಅಂದರೆ ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ಬಿಡದ ಚಿಂತೆ ಶುರು ಆಯಿತು. ಅವಳ ಪರಿಸ್ತಿತಿ ನೋಡಲು ಬಂದ ಅವಳ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇವೆಂದರೂ ಅವಳು ಒಪ್ಪದೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಜೊತೆಗೆ ಬಲವಂತದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಇವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹೀಗೆ ಇರ್ತಾಳೆ ಅಂತ , “Taken for granted”, ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಆಗಲೇ ಹುಚ್ಚನಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅವಳು ” ಮಕ್ಕಳು ಹೆಂಗೋ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಈ ಸ್ತಿತಿ ನೋಡೊಕೆ ಆಗೊಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಮದುವೆ ಆಗಿ ಬಿಡಿ. ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಸುಖವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ”, ಎಂದು ಹಿಡಿದ ಕೈ ಒತ್ತಿದಳು. ಎಂದೂ ಯಾವದಕ್ಕೂ ಅಂಜದೆ,ಅಳದೆ ಇದ್ದ ನಾನು ಆವತ್ತು ತುಂಬಾ ಅತ್ತೆ. ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಅವಳ ಕೈ ಮತ್ತೆ ಮಿಸುಕಲಿಲ್ಲ.
“So.. here I am, making a living with telling my story – 5 rupees for 5 minutes “.ನಾನಿನ್ನು ಯಾವುದೋ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ …ಎ‌ಚ್ಚೆತ್ತು ಐದು ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟೆ. “ಥ್ಯಾಂಕ್ ಯೂ ಸರ್‍ ” ಎಂದು ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಮುಂದೆ ಹೊರಟ.
ಆಗಲೇ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ ಟ್ರೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಹಿಡಿಯುವ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹಾಗೇ ಅದುಮಿಕೊಂಡು, ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಸೀಟ್ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಹೋದ ಕಡೆ ನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಮತ್ತಾರನ್ನೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ ಹಾಗೆ ಕಂಡ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ , ಮೋಬೈಲ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ನಾನು ಬರುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಸಲು ಮರೆತಿದ್ದರಿಂದ, ಮನೆಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ.


ನೆನ್ನೆಯಿಂದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಿಮ ಬೀಳದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು ಇರಲಿಲ್ಲವೆನೋ..??

ಚಿಕಾಗೋದ ಚಳಿಯ ಒಂದು ದಿನ. ಚಳಿಯ ತೀವ್ರತೆಗಿಂತ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕುಖ್ಯಾತಿಯಾದ ಊರು.ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮನೆಯ ಒಳಗಿದ್ದವನು ಏಳಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ತಯಾರಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬೆಳ್ಳಗೆ.. ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಯಾರೋ ಊರೆಲ್ಲ ಸುಣ್ಣ ಹೊಡೆದಂತೆ ಹಿಮವೋ ಹಿಮ ! , ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣಗೆ.. ನನ್ನ ಇರುವ ನಾಲ್ಕು ಕೂದಲನ್ನು ಕೆದಕಿದರೆ ಬೀಳುವ ಹೊಟ್ಟಿನಂತೆ ಉದುರುತಿತ್ತು. ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತೆ. ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಎಂಜಿನ್ ಬಿಸಿಯಾಗಲು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಟೀ ಕುಡಿಯೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಹಾಳು ಕಾರು ನನ್ನಾಸೆಯ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಆಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗಲೊಲ್ಲದು.ಕಡಿಮೆಯ ಡೀಲ್ ಎಂದು 2000 ಡಾಲರ್‍ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡ ಕಾರಿನಿಂದ ಬೇರಿನ್ನೇನು ತಾನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ?. ಆಫೀಸ್ ತುಂಬ ದೂರವೇನು ಇಲ್ಲ , ಯಾರಾದರೂ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಲುಬಹುದು, ಯಾವದೂ ಬೇಡ, ನಡೆದೇಬಿಡೋಣ ಹೇಗೂ ಈ ಹಿಮ, ಚಳಿ ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಊರು ಹೊಸದೇ ಎಂದು ನಡೆಯಲಾರಂಬಿಸಿದೆ.ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ನಡೆಯುವ ಇರಾದೆ ಸರಿಯಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು.ಕಾಲು ಜಾರದಂತೆ.. ನೋಡಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಿರುವಂತೆ.. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಾಡ ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ನೋಡಿ “ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೋ ? ” ಎಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅವರ ಮುಖದ ಭಾವಗಳಿಂದ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಇನ್ನೇನು ಆಫೀಸ್ ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಒಂದು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್.  ನಡೆಯುವ ಸೂಚನೆಯ ನಿಶಾನೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತೆ. ಯಾರೋ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಂತಾಗಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಒಬ್ಬ ಧಡೂತಿ ಕಪ್ಪನೆಯ ಮನುಷ್ಯ, ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ. ನಗಲೇಬೇಕಲ್ಲ ..! ನಗದಿದ್ದರೆ ಅದೆನೋ ಅಪರಾಧವೆನೋ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡುವುದು ಉಂಟು. ” Hey, brother you got light ..? ” ಎಂದು ಬಾಯಲ್ಲೊಂದು ಸಿಗರೇಟ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಮೈ ಕುಣಿಸುತ್ತ, ನನ್ನ ಕೇಳಿದ.ಇಷ್ಡರಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವ ಸೂಚನೆಯ ನಿಶಾನೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಂತೆ “No” ಎಂದು ಅವಸರದಿ ಉತ್ತರವಿತ್ತು, ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬರಹತ್ತಿದ್ದ ಇವನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಭಯವಾವರಿಸಿತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಫೀಸ್‌ ಕೂಗಳತೆಯಲ್ಲೇನೋ ಇದೆ ಆದರೆ ತುಸು ದೂರ ನಡೆದು ರಸ್ತೆ ದಾಟಬೇಕು, ಬೇಗ ಬೇಗ ನಡೆದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡು ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನಷ್ಟೇ ವೇಗದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಆಸಾಮಿ “Hey man, why are you running.. Stop” ಎಂದ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ತೋಚದೆ, ನಡೆಯುವ ಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಡಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಹೆ‌ಚ್ಚೇನು ಭಾವನೆಗಳಿರದೆ ನನ್ನಡೆ ನೋಡುತ್ತ ತಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಜಾಕೆಟ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಸುತ್ತ ” Gimme 5 dollors.. if you dont.. I ain’t kiddin man … I will blow you up” ಎಂದು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜಂಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿಹೋಗಿತ್ತು.ಅವನ ದಪ್ಪ ಹೊಟ್ಟಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕೆಂಬುವಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ರಿವಾಲ್ವರ್‍ ನೋಡಿ, ಇಂತಹ ಸಾವಂತು ಬೇಡವಪ್ಪ ಅನಿಸಹತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಸಾದ್ಯವಾದಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಓಡಿಬಿಡೋಣವೆನಿಸಿದರೂ ಕಾಲುಗಳು ಧರಣಿ ನಡೆಸಿದಂತಿದ್ದವು. ನಾಲ್ಲು ಹೆಜ್ಜೆ ದೂರ ಇದ್ದ ಆಸಾಮಿ ಆಗಲೇ ತುಂಬ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದ. ಯಾವ ದೇವರೂ, ಆಪ್ತರೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ .. ತೋಚಿದ್ದೊಂದೇ ! ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜೇಬಿನಿಂದ ವ್ಯಾಲೆಟ್ ತೆಗೆದು ಅವನ ಕೈಗಿತ್ತು ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ್ದು. “Hey brother come back here.. dont run . I am not gonna hurt you ” ಎಂದು ಅವನ ದನಿ ಕೇಳಿಸಿದರೂ, ವೇಗದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕೂಡ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಓಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಆಫೀಸ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ.

ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಬಂದವನನ್ನು ರಮೇಶನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಕೂರುವ ರಮೇಶ ನನಗಿಂತ ಸೀನಿಯರ್‍ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ವರ್ಷದ ಮೇಲಾಗಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವನು ನಾನು ವ್ಯಾಲೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಬಂದೆ ಎಂದೊಡನೆ ಚಿಕ್ಕಮಗುವೊಂದು ಕತ್ತಲಲಿ ಗುಮ್ಮ ಇದ್ದಾನೆಂದು ಭಯ ಪಡುವಾಗ ನೋಡುವ ತಾಯಿಯಂತೆ, “ಅಲ್ಲ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದು 5 ಡಾಲರ್‍ ತಾನೆ ಅದನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರೆ ಅವನ ಪಾಡಿಗೆ ಅವನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ, ವ್ಯಾಲೆಟ್ ಕೊಡೊಕೆ ಯಾಕೆ ಹೋದೆ ? ಇದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲಿ, ಹೆದರಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ .. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು, ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಏನಾದ್ದು ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನ ವಜಾ ಮಾಡಿಸಿಕೋ ” ಎನ್ನುತ್ತ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದ.ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೆದರಬಾರದು ಅಂತ, ನನ್ನ ಪರಿಸ್ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಏನೋ ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಯಿತ್ತಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ರದ್ದು ಮಾಡಿಸಲು ಫೋನ್ ಹಚ್ಚಿದೆ.ದಿನದ ಅರ್ಧ ಇದೇ ಕೆಲಸವಾಯಿತು, ವ್ಯಾಲೆಟಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಇತ್ತು ? ಅದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದವನಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ .ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತಿರುವ “Identity theft” ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೇನು ಹೇಳ್ತಾರೋ..? , ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಹುದು, ಸಾಲ ತೆಗೆಯಬಹುದು, ಅಕ್ರಮ ಕೆಲಸ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅದು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದರೇನು ಗತಿ ಎಂದು ಭೀತಿಗೊಳಗಾಗಿ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ನೀಡುವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ನೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಂತರ ನೀವು ಖುದ್ದಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಗುರುತಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ, ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಿತು. ಈ ದಿನವಂತೂ ಆಗಲೇ ವೇಳೆ ಮೀರಿತ್ತು, ನಾಳೆ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಅದೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ತಲೆಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿ ಕುಳಿತವನನ್ನು ..ರಮೇಶ ಕರೆದ ” ಬಾ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ “. ಆಫೀಸ್ ವೇಳೆಯು ಮುಗಿದಿದ್ದು ಅರಿವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮನೆಯ ತನಕ ಮಾತಿನಿಂದ ಏನು ಸುಖವಿಲ್ಲವೆಂದೆನೋ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ರಮೇಶ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ “ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೋಬೇಡ, ಆರಾಮಾಗಿರು ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟ.ವಾರಕ್ಕೊಂದು ದಿನ ಅಂಚೆ ಬರುವುದು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಷಯವಾದರೂ ದಿನವೂ ಅಂಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆರೆದು ನೋಡುವುದಂತು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು, ಒಂದೆರೆಡು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸ್ಟೇಟಮೆಂಟಿನ ಅಂಚೆ ಅಲ್ಲದೇ ಒಂದು ಲಕೋಟೆಯು ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಂಚೆವಿಭಾಗದ ಮುದ್ರೆಯಾಗಲೀ, ಅಂಚೆಚೀಟಿಯಾಗಲೇ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ..ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಮಡಿಚಿ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು. ಎದ್ದ ಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೇನೋ ಇನ್ನು ಏನೇನು ಕಾದಿದೆಯೋ ? ಎಂದು ಇದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡುವುದೋ, ಎಸೆದುಬಿಡುವುದೋ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಹಾಗೇ ಚಳಿಯ ನಡುಕದಲ್ಲಿ..ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಿಂತೆ.ನೋಡಿಯೇಬಿಡೋಣ ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಎಂದು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವಿನಂತೆ… ನನ್ನ ವ್ಯಾಲೆಟ್ ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಇದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಮೂವತ್ತು ಡಾಲರ್‍ನ ಹೊರತಾಗಿ ವ್ಯಾಲೆಟ್ ನಿಂದ ಬೇರೇನು ಮುಟ್ಟಿದಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ನನ್ನ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸ ಅವನಿಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ನಿಂದಲೋ, ಬೇರಾವ ಕಾಗದದಿಂದಲೂ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು.ತಲೆಯಲ್ಲಿ “ಅವನೇಕೆ ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದ..?, ದುಡ್ಡೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನೆ ಏಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ” ಹೀಗೆ ನೂರು ಯೋಚನೆಗಳು ಓಡಹತ್ತಿದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತದ್ದು, ದುಡ್ಡು ಸ್ಸಲ್ಪ ಹೋಯಿತು ಅನ್ನುವುದರ ಹೊರತಾಗಿ ಅಂತಹ ಹಾನಿಯೇನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಂತಸ. ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಒಳ ನಡೆದೆ.. ಅದೆಕೋ ಮನಸ್ಸು ..”ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ..ನೀ ಬಂದೆ ” ಗುನುಗುನಿಸುತಿತ್ತು.


ಅಂದು ಕೋಳಿ ಕೂಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಎದ್ದ ರಂಗಜ್ಜಿ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೆಳಗಾಗಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ .. ಹುಂಜ ಕೂತೇ ಮಲಗುವೆಡೆ ನೋಡಿ..ದೃಷ್ಟಿ ಮಬ್ಬಾಗಿರಲು ಹತ್ತಿರ ಸಾಗಿ ಬಗ್ಗಿದ್ದ ಬೆನ್ನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಬಹು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ,ಆತಂಕದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಎದ್ದೇ ಇದ್ದ ಹುಂಜ ಬಂದವರಾರು ಎಂದೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವಂತೆ ಕತ್ತನೆತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಬಗ್ಗಿಸಿತು.ರಂಗಜ್ಜಿಗೆ ಬಹು ದಿನದ ಬಳಿಕ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವಂತದಾದ್ದು ಇದೇ.. ಎಂದಿಗೂ ಹೀಗೆ ಆಗಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಮರೆತರೂ ಅವನನೆಬ್ಬಿಸಿ ಬೆಳಗು ಮಾಡುತಿರುವುದೆನೋ ಎಂದೇ ಅನಿಸುವಷ್ಟು ಒಂದು ದಿನವೂ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮನೆಯವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವಂತ ರಂಗಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ಪರಮೇಶಿ” ಎಂದು ನಾಮಾಂಕಿತವಾದ ಕೋಳಿ ಕೂಗದಿರುವುದೆಂದರೇನು..?

“ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ರೋಗ ಬಂತು ಇವತ್ತು ..? ” ಎಂದು ಮೊದಲು ಕನಿಕರದೊಡನೆ ಬಂದ ರಂಗಜ್ಜಿ ಹುಂಜ ನೋಡಿದ ಧಾಟಿ ನೋಡಿ ಉರಿದುಬಿದ್ದು ” ಏನಲ.. ನಿನ್ನಿಂದಾನೆ ಬೆಳಗಾದದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡ..? ನೋಡು ಆಗಲೇ ನೀನು ಕೂಗದೆನೇ ಸೂರ್ಯ ಎದ್ದು ಕೂತಾವನೆ…ನಿಂಗೂ ಧಿಮಾಕು ಬಂದ ಹಂಗೈತೆ.. ” ಎನ್ನುತಲೇ ತನ್ನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದರೂ “ಪರ್ಮೇಶಿಗೆ ಏನಾಯ್ತು” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು.

ರಂಗಜ್ಜಿಯ ಗಂಡ ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ P.W.D ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರ. ಈಗ ಹೊಸಹಳ್ಳಿಯೆಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದೇ ೧೦ ಮನೆ. ಚೆಕ್ ಡ್ಯಾಮ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತ,ಅಲ್ಲೇ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಒಂದೈದು ಎಕರೆ ತೆಂಗಿನ ತೋಟ ಯಾರೋ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಅದರ ವಾರಸುದಾರರಾದ ಬಸಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರದೂ ಒಂದೇ ಜಾತಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಐದು ಎಕರೆ ಮಾರಿದ ಬಸಣ್ಣ ಅಮೇಲೆ ಇನ್ನು ೧೦ ಎಕರೆ ತೋಟ,ಬಂಜರು ಎಲ್ಲ ಸೇರಿದ ಭೂಮಿನ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಧಾರೆ ಎರೆದದ್ದು ಹಳೆ ಸುದ್ದಿ.ರಾತೋ ರಾತ್ರಿ ಹಳ್ಳಿಯ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಆದ ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ತೋಟ,ಜಮೀನು ನೋಡಿಕೊಳ್ತ ,ಹಾಗೆ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ನೆಂಟರು,ಇಷ್ಟರನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನೋ ದಾರಿ ಆಗುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ.ಹಳ್ಳಿಗೆ ರೋಡು,ಬಸ್ಸು,ಕರೆಂಟು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲು ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಖುದ್ದಾಗಿ ತಾಲ್ಲೂಕು ಆಫೀಸು,ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಓಡಾಡಿ ಮಾಡಿದರೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬೆಳಕಾಯಿತು ಅಂತ ಮಾತಂತೂ ಆಡುತಿರಲಿಲ್ಲ.ದಿನ ಬೆಳಕಾದರೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಯಾರಾದರು ತಮ್ಮ ಗೋಳು ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳೋರು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಕೈಲಾದದ್ದು ಮಾಡುವಂತವನು.ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತು ಕಮ್ಮಿ,ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ ಅನ್ನುವಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ,”ಬಲಗೈನಾಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ,ಎಡಗೈಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು” ಎಂದು ನಂಬಿದ ನಂಜುಂಡಪ್ಪನಿಗೆ,ಅವನ ನಂಬಿದ ರಂಗಜ್ಜಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲ.

“ಮಕ್ಕಳಾಗದಿದ್ದರೇನಾಯಿತು ಬಿಡಮ್ಮಿ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಕೊರಗ್ತೀಯ..? ಊರಿನಾಗಿನ ಮಕ್ಕಳನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರಾಯಿತು” ಎಂದ ನಂಜುಂಡಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ರಂಗಜ್ಜಿ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ.. “ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಕಟ ನಿಮ್ಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆದೀತು..ಬುಡಿ”.

ಆವತ್ತು ಪರಮೇಶಿ ಕೂಗೋ ಮುಂಚೆ ಎದ್ದ ನಂಜುಂಡಪ್ಪಂಗೆ ತೋಟದ ಕಡೆ ಹೋಗೋ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು.ಇನ್ನು ಮಲಗಿದ್ದ ಹೊಸಹಳ್ಳಿ ” ಆವತ್ತಿಗೂ ಈವತ್ತಿಗೂ ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗೈತೆ ” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಊರ ಗುಡಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಇನ್ನು ಬೆಳಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಬ್ಬಿನಲ್ಲೇ ನಂಜುಂಡಪ್ಪನಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ..ಒಂದೆರೆಡು ತೋಳನೋ,ನರಿನೋ,ಕೋಳಿ ಒಂದನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು.ನಿಂತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೂಗಿದರು,ತಮ್ಮ ಕೈಲಿದ್ದ ಕೋಲು ಬೀಸಿದರೂ,ಕೈ ಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕಲ್ಲನೆಲ್ಲ ಎಸೆದರೂ .. ಅವು ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ.ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಎಸೆದ ಕಲ್ಲೊಂದು ತನಗೆ ತಾಕಿದಕ್ಕೋ ಏನೋ ಒಂದಂತೂ ನಂಜುಂಡಪ್ಪನನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ ನೋಡುತ ಗುರುಗುಟ್ಟಿತು.ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಹಾಗೇ ನಿಂತರು.

ಅಂದು ಕೋಳಿ ಕೂಗಲೇ ಇಲ್ಲ……..


” ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್ ..ಏನು ಸಾರ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಣೋದೆ ಇಲ್ಲ…? ಬಟ್ಟೆ ಏನಾದ್ರು ಇತ್ತ..?. ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆನೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಮಲಗೋಕೆ ಬಿಡೊಲ್ಲವಲ್ಲ ಯಾವ ಕಿರಾತಕ ಅಂತ ಬೈಯುತ್ತ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ್ರೆ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಸೀನ. ನಾನು ಈ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಬಟ್ಟೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ,ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿ ತರ್ತಾನೆ.ಇಲ್ಲಿವರೆಗು ಒಂದು ಬಟ್ಟೆ ಸುಡಲಿಲ್ಲ,ಹಾಳು ಮಾಡಿಲ್ಲ,ಇದೂ.. ಒಂದು ಕಾರಣ ಇವನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋಕೆ.ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಇವನ ಜೊತೆ ಹಾಗೆ ಹರಟೆನೂ ಹೊಡಿಯೊ ಅಷ್ಟು ಸಮಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಈಗ ಸಮಯ ಇದ್ದರೂ ವ್ಯವಧಾನ ಇರೊಲ್ಲ.ಇವಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆನೆಲ್ಲ ಇವಳ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ.ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಕಾಫ಼ಿ ಸಿಕ್ಕಿರ್ತಿತ್ತು ಇವಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ.ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ “ಸಂಡೇ ಟೈಮ್ಸ್” ಹಾಗು ಹಾಲಿನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸೀನನ ಒಳಗೆ ಕರೆದೆ ” ಬಾರೊ ಸೀನ ಒಳಗೆ ..ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯ್ತಲ್ಲ..ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಇರು ನೋಡ್ತೀನಿ ಬಟ್ಟೆ ” ಅಂತ ಒಳಗೆ ಹೋದೆ.ಒಂದಷ್ಟು ಒಗೆದ ಬಟ್ಟೆ ಇವಳು ತೆಗೆದು ಇಟ್ಟಿದಿನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಜ್ನಾಪಕ ಬಂತು ,ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ ” ಏನು ಸೀನ ಹೆಂಗಿದಿಯ..? ಎಲ್ಲಾ ಆರಾಮ.. ”

” ಏನು ಆರಾಮೋ ಸಾರ್..,ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಯಾಕಾದ್ರು ಮದ್ವೆ ಆದ್ನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ..,ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಸಾರ್ ಮುಂಚೆ” ಬಟ್ಟೆ ತಗೊಳ್ತ ಹೇಳಿದ. ನಿನಗೊಬ್ಬನಿಗಲ್ಲ ಬಿಡು ಹಾಗನಿಸಿದೋ ಅಂತ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು,”ಯಾಕೊ,ಏನಾದ್ರು ಜಗಳನೆನೋ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಜೊತೆ..?”. ತುಂಬ ಸನಿಹವಲ್ಲದವರನ್ನ ಇಷ್ಟು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳೋದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋಲ್ಲ.ಆದರೆ ಮುಂಚಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಹೇಳ್ಕೊಂಡು ಇದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಸಲಿಗೆನ ಸೀನಾನೆ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನು ನನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ “ನೀವು ಗಂಡ-ಹೆಂಡ್ತಿ ಜಗಳ ಆಡ್ತೀರಾ” ಅಂತ ಕೇಳೋಕೆ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..ಕೇಳಿದ್ರು ನನಗೆ ಮೈ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತೇನೊ..??

ಯಾರಾದ್ರು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಹೇಳೊಣ ಅಂತ ಕಾಯ್ತ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಸೀನ ಒಂದು ಸಲ ನೆಲಾನ,ಒಂದು ಸಲ ನನ್ನ,ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ಆ ಕಡೆ, ಈ ಕಡೆ ನೋಡ್ತ ನುಡಿಯತೊಡಗಿದ. ” ಎಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಇತ್ತು ಸಾರ್ ಮೊದಲು ಮೊದಲು,ಮದ್ವೆ ಅಂತ ನಾನು ೧೦ ದಿನ ರಜ ಮಾಡಿ ಕಮಲಿನೂ ಕರ್ಕೊಂಡು ..ಆ ಊರು ಈ ಊರು,ದೇವಸ್ಥಾನ, ನೆಂಟರ ಮನೆ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿದೆ.ಅವಳಿಗೂ ಇದೆಲ್ಲ ಹೊಸದು,ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಊರು ನೋಡಿದವಳಲ್ಲ ..ಕುಶಿಯಾಗೆ ಇದ್ದಳು.ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ, ಮದುವೆಗೆ ಅಂತ ಉಳಿಸಿದ್ದು ದುಡ್ಡು ಅಲ್ಲದೇ,ಇಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ಖಾಲಿ ಆಗಿತ್ತು,ಹತ್ತು ದಿನ ರಜಾ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಗಲೆ ೩-೪ ಮನೆಯವರು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕೊಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು.ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು..ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬ ಗಂಟೆ ಇಂದ ರಾತ್ರಿ ೮ ಗಂಟೆ ತನಕ ಇದ್ದಿಲು ಹಾಕಿ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಉರಿ ಉರಿ ಸಾರ್ …ನಿದ್ದೆ ಬರೊಲ್ಲ.. ಕುಡಿದು ಹೋಗಿ ಮಲಗ್ತಿನಿ..”

ಇದೆಲ್ಲಾ ಇವನು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತ ಇದ್ದಾನೆ ಅನಿಸಿದ್ರೂ ಅವನಿಗೆ ಮನಸು ಹಗುರ ಆಗೋದಾದ್ರೆ ಮಾತಾಡಲಿ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

” ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು ಸಾರ್ ಇವಳ ಗೋಳು..’ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ನಂಗೆ ಅಂತ ಟೇಮೆ ಇಲ್ಲ..ಯಾವಾಗಲು ಕೆಲಸ,ದುಡ್ಡು ಬರೀ ಇದೆನೆಯ ನಿಂಗೆ ಧ್ಯಾನ’ ಅಂತ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ರಂಪ,ರಾಮಾಯಣ ಮಾಡೊಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು.ಇರಬೌದು ಅವಳ ಜೊತೆ ನಂಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಮಾತಾಡಕೆ ಆಗ್ತ ಇಲ್ಲ,ಆದ್ರು ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಾತ್ರಿ ದುಡಿಯೋದಾದ್ರು ಯಾರಿಗೆ? ಇವಳಿಗೆ,ಈಗಿರೊ ಕೂಸು,ಮುಂದಾಗೊವಕ್ಕೆ ತಾನೆ ..? ಅದು ಹೇಳಿದ್ರೆ,’ನೀನು ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟೊದು ಬ್ಯಾಡ,ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಗಂಜಿಗಾದ್ರೆ ಸಾಕು’ ಅಂತ ರೇಗ್ತಿದ್ದಿಳು.”

ಅವನೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ೮-೧೦ ವರ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ತುಮಕೂರಿನ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಬಡತನದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸೀನ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಂದು ವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಅನಿಸೊ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡುವ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು.

“ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು ಸಾರ್, ಮಗೂನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದೊಳು ಇನ್ನ ಬಂದಿಲ್ಲ…” ಕಣ್ಣು ಸ್ವಲ್ಪ ತೇವವಾಗ್ತ ಇತ್ತು.
“ನೀನು ಹೋಗಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರಬಾರದೆನೋ ?,ಅವಳಿಗೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನೀನು ಕಷ್ಟ ಕಂಡವನು,ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡಿದವನು,ಎರಡು ಮಾತು ಹೇಳಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಾ…ಹೋಗು ” ಅಂದೆ.

“ಬರ್ತಾಳೆ ಬಿಡಿ ಸಾರ್,..ಜೀವನ ದೊಡ್ಡದು,ಇವಳ ಜೊತೆ ದಿನ ಮಾತಾಡ್ತ ಕೂತ್ರೆ ಜೀವನ ನಡೀತದಾ..? ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ದಿನ ಇರಲಿ..ಆಮೇಲೆ ನಾಕು ಜನ ನಾಕು ಮಾತಾಡ್ತರೆ ಅಂತಾನಾದ್ರೂ ಬರ್ತಾಳೆ.. , ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ ಸಾರ್.. ನಾಳೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಕೊಡ್ತಿನಿ ಸಾರ್ ಬಟ್ಟೆ “ಅಂತ ಹೊರಟ.

ಬಂದು ಕೂತು “ಸಂಡೇ ಟೈಮ್ಸ್ ” ನ ಭಾನುವಾರದ ವಿಶೇಷ ಸಂಚಿಕೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತ ಕಣ್ಣು ನಿಂತಿದ್ದು.. ಯಾರು ,ಎಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಯಾರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಾಡಿದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸರ್ವೆ..ಸಾಫ಼್ಟ್ ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹಾಗು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಅಂತೆ..ಅದೂ ಕೆಲಸ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನುವರು ಶೇಕಡ ೮೫ …!!

ಜಯಂತ್

ನಿಯತ್ತು


ತನ್ನ ಐದೆಕರೆ ತೋಪಿನಾಗೆ ತುಪಾಕಿ ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ತಿಮ್ಮೇಗೌಡರಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದು..ತಾನೊಬ್ಬನೇ ತಿಕಲನಂಗೆ ಸರಿ ಹೊತ್ತಿನಾಗೆ ಇಲ್ಲಿಗಂಟ ಬರಬಾರದಿತ್ತು ಅಂತ.ವಾಪಸ್ ಹೋಗೋದು ಒಳ್ಳೆದು ಅನಿಸ್ತ ಇರೋವಾಗಲೇ “ಜೀವನದಾಗೆ ಯಾವ ನನ್ನ ಮಗಂಗೂ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ..ನೋಡೆಬಿಡಾವ ಅದೇನೋ” ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು.ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಾಗೆ ಆಗಲೇ ಮೂರು ಜನ ಕಾವಲಿಗೆ ಅಂತ ಇಟ್ಟೋರು ಅದೇನೋ ದೆಯ್ಯ,ಪಿಸಾಚಿ ಅಂತ ಹೆದರಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರು.”ಎಲ್ಲಾ ನರ ಸತ್ತ ನಾಮರ್ದ ಗಳು, ಯಾವೋ ಪೋಲಿ ಹುಡುಗರು ಕಾಯಿ ಕೀಳೋಕೆ ಬಂದು ಇವರನ್ನ ಹೆದರಿಸಿದಂಗೆ ಐತೆ,ಇವು ಮೂದೇವಿಗಳು ಭಯ ಬಿದ್ದಾವೆ.” ಅಂತ ಮಾತಡ್ಕೊಂಡ್ರುನೆ,ಕಾವಲು ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ ಯಾವ ಕಳ್ಳತನ ಆಗದೇ ಇರೋದು ನೋಡಿ ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಶಿ,ಜಾಸ್ತಿ ದಿಗಿಲಾಗಿತ್ತು. ಮನೆ ದೇವ್ರು ಜಾತ್ರೆಗೆ ಅಂತ ಮಲೆ ಮಾದೇಸನ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಹೊಸ ಹುರುಪು..”ನಮ್ಮಪ್ಪ ಮಾದೇಸ ಅವ್ನೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ,ಅದೇನೊ ಒಂದು ಕಿಟ ನೋಡಿಬರ್‍ತೀನಿ..ನೀನ್ ಯಾಕ ಹಿಂಗೆ ಆಡಿದಿ,ಏನು ಆಗಾಕಿಲ್ಲ ..ಸುಮ್ಮನಿರಮ್ಮಿ ” ಅಂತ ಲಕ್ಷಮ್ಮನಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿ,ನಾಲ್ಕು ದಪ್ಪ ಬ್ಯಾಟರಿಯ ಸರ್ಚ್ ಲೈಟು,ಕಾಡು ಹಂದಿ ಹೊಡೆಯೋಕೆ ಅಂತ ಇಟ್ಟ ಕೋವಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು..ಹೆಗಲ ಮೇಲಿನ ಟವಲ್ ನ ಒಂದು ಸಲ ಕೊಡವಿ,ಹೊರಟು ಬಂದಾಗಿತ್ತು.

ಊರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಹುಕಾರ ಅಲ್ಲದೇ ಇದ್ರೂನೆ ತಿಮ್ಮೇಗೌಡರು ಸ್ಥಿತಿವಂತರೆ..ಅಜ್ಜ,ಮುತ್ತಜ್ಜ ಕಾಲದ ಆಸ್ತಿನ ಉಳಿಸಿ,ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಮನೆತನ,ಈ ಮನೆತನದ ಮರ್ಯಾದೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡೆ ಬಂದ ತಿಮ್ಮೆಗೌಡ್ರು,ಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹೊಲ,ಗದ್ದೆ,ತೋಪು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೇಯೊದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದರು.ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಈ ತೋಪು ಅಂದ್ರೆ ಒಸಿ ಅಕ್ಕರೆ ಜಾಸ್ತಿನೆಯ..ತಮ್ಮದೇ ಅಂತ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಆಸ್ತಿ ಇದು..ತೋಪಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೇಲಿ,ಬೇಲಿಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಅಡಿಕೆ ದಬ್ಬೆಯ ಗೇಟು..ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಬಂದ ಗೌಡ್ರಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು..”ಈ ತೋಪಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೇ ಶ್ಯಾನೆ ದಿನ ಆಯ್ತಲ್ಲ” ಅಂತ,ಹಂಗೆ ನೆನಪಾದ ನರಸ,ಅವನು ಇರ್‍ಓಗಂಟ ಈ ತೋಪೆ ಏನು ಊರಿನ ಪೂರ್ವಕ್ಕಿದ್ದ ಅವರ ಹೊಲ,ಗದ್ದೆ,ಎಲ್ಲದರ ಕಾವಲು ಕಾದು,ಒಂದು ದಿನಾನು ಇಂತಾದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ,ಇಲ್ಲದಂಗೆ ಆಗೈತೆ ಅನ್ನೋ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲದಂಗೆ ಮಾಡಿ..ಗೌಡ್ರು ಈ ಕಡೆಯ ಯೋಚನೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ರು.

ದೂರದಾಗೆಲ್ಲೋ ಗೂಬೆ ಕೂಗಿದಂತಾದಾಗ ಗೌಡ್ರು ಬೆಚ್ಚಿ ನೆನಪಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು, ಹಂಗೆ ಸುತ್ತು ಹಾಕ್ತ ಹೊಂಟರು..ಒಣಗಿದ ಎಲೆ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಕಾಲಿನ ಸದ್ದು “ಚರ್ ಚರ್” ಅಂತ ಹಿಮ್ಮೇಳ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು..”ಚರ್..ಚರ್..ಚರ್…” ಇದ್ದಕಿದ್ದ ಹಂಗೆ ಪಕ್ಕದಾಗೆ ಯಾರೊ ಓಡಿ ಹೋದಂಗೆ ಆಯ್ತು ಅನಿಸಿ ನಿಂತವು.. ಹೆಜ್ಜೆ.ನನಗೆಲ್ಲೋ ಐಲು ಈ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವರ ಮಾತು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಏನೇನೊ ಅಂದ್ಕತೀವ್ನಿ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು,ತೋಳಿನಾಗಿದ್ದ ಮಾರಮ್ಮನ ತಾಯಿತ ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಹೊರಟರು.ಚರ್,ಚರ್,ಚರ್……ನಡಿತಿದ್ದ  ಗೌಡ್ರು ಮತ್ತೆ ನಿಂತರು. ಏನೊ ಸದ್ದು…ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾದಂಗೆ ಕೇಳಿದ್ರು …ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಾಗೆ …ಗಂಡಸು ಅಳೋ ದನಿ..ಎಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಂದಾತೊ ಅಂತ ತಡ್ಕೊಂಡು,ತಡ್ಕೊಂಡು..ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಂಗೆ.ಇದ್ಯಾವ ಶನಿ ಇದ್ದಾತು ಈ ರಾತ್ರಿನಾಗೆ ಮಾವಿನ ತೋಪಿಗೆ ಬಂದು ಅಳೊ ಅಂತ ಸಂಕಟ ಇದಕ್ಕೇನು ಅಂತ ಗೌಡ್ರು..”ಯಾವನ್ಲ ಅಲ್ಲಿ…ಬಾರಲ ಇತ್ಲಾಗೆ ” ಅಂತ ಕೂಗು ಹಾಕಿದರು..ಆ ಕೂಗಿಗೆ ಮರದಾಗಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಎದ್ದು ಕಿರುಚಾಡಿ…ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಕೂತವೋ,ಮಲಗಿದವೋ..? ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಯಾರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ..ಅಳು ಕೇಳಿಸಿದ ಕಡೆ ಕೋವಿ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿ ನಡೆದ್ರು..,”ಯಾವ ನನ್ನ ಮಗನೂ ಇಲ್ವಲ್ಲ ..”,ಈಗ ಮನಸ್ಸಿನಾಗಿನ ದಿಗಿಲು ಗೌಡ್ರ ಮುಖದ ಮ್ಯಾಗೆ ನೆರಿಗೆ ಹಂಗೆ ಕಾಣಾಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು.ಗೌಡ್ರಿಗೆ ನರಸ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದ… “ಬಡ್ಡಿ ಮಗ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ನನಗೆ ಈ ಪಾಡು ಯಾಕೆ ಬರ್ತಿತ್ತು”..

೩೦ ವರ್ಷದ ಕೆಳಗಿನ ಮಾತು,ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು,ಯೌವ್ವನ,ಮುದ್ದಾದ ಹೆಂಡತಿ,ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅದೇನೋ ನಡಿತಿದ್ರೆ ಕುಣಿತವರೆ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ನಡಿತಾ ಇದ್ರು ..ಆವತ್ತು ಶನಿವಾರ ಸಂತೆಗೆ ಅಂತ ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣ ಹೋದವರು,ಮೂರು ತುಂಬಿದ ಬ್ಯಾಗು ಹೊರಲಾಗದೆ ಸಂಜೆಯ ಕೊನೆಯ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯ್ತ,ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು.ಇದ್ದಕಿದ್ದಂಗೆ “ಹಿಡಿರಲಾ,ಬಿಡ್ ಬ್ಯಾಡಿ ನನ್ನ ಮಗನ್ನ.. “ಅಂತ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಒಂದೈದು ಜನ ಒಂದು ೧೫ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನ್ನ ಒಬ್ಬನ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಇತ್ತಲಾಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದರು,ಏನೋ ಕದ್ದು ಇರಬೇಕು ಬಡ್ಡೆತ್ತದು ಅಂತ ಗೌಡ್ರು ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದಂಗೆ ಹುಡುಗ ಇವರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ,ಧಿಡೀರ್ ಅಂತ, ಓಡೋ ಹುಡುಗನ ಕೊಳಪಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದ ಗೌಡ್ರು …”ಏನಲ…ಏನು ಕದ್ದೆ .. ” ಅಂತ ಕೇಳೋದ್ರಾಗೆ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಅವನ ಸಾಯಿಸೊ ತರಹ ಗುರಾಯಿಸ್ತ,”ಇಕ್ರಲಾ ಅವಂಗೆ” ಅಂತ ಕೂಗಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು.ಗೌಡ್ರು “ಅಯ್ಯಾ ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಂಗೆ ಆಡಿರಿ.. ಏನು ಕದ್ದ..ಕಳ್ಳ ಬಡ್ಡಿ ಮಗ,ವಸಿ ಅದಾರ ಹೇಳ್ರಲಾ” ಅಂತ ಗದರಿಕೊಂಡರು.”ಬಿಡಿ ಗೌಡ್ರೇ ಅವನ,ನನ್ನ ಮಗನ್ನ ಸಿಗಿದು ತೋರಣ ಕಟ್ತೀವಿ” ಅಂತ ಅವರಳೊಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಕ್ಕವನು ಅನಿಸೋನು ಗುರುಗುಟ್ಟಿದ.”ಕಟ್ಟವಂತೆ,ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಅದೇನು ಕದ್ದ ಅಂತ ಹೇಳ್ರಲಾ..” ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಟ್ಟಿಯಾಗೇ ಕೇಳಿದರು.”ಇವರಪ್ಪನ ಮನೆ ಆಸ್ತಿ ಅಂದುಕೊಂಡಾವ್ನ ಕಳ್ಳ ಬಡ್ಡಿ ಮಗ,೩ ಪ್ಲೇಟ್ ಇಡ್ಲಿ ತಿಂದು ಓಡಿ ಹೋಗ್ತನೆ..—-ಗುಟ್ಟಿದ –ಮಗ ” ಅಂತ ಯದ್ವಾತದ್ವ ಕಿರುಚುತಿದ್ದವರ ಮೇಲೆ ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಅದ್ಯಾಕೋ ಶ್ಯಾನೆ ಕ್ವಾಪ ಬಂದು “ಅಲ್ಲ ಕಣ್ರಲ,ಏನೊ ಹಸಿವು ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಾವ್ನೆ,ಅದ್ಕ್ಯಾಕ್ರಲ ಹಿಂಗೆ ಆಡ್ತಿರ..,ತಗಾ ಇದ.., ಎರಡು ರೂಪಾಯಿ..ನಿಮ್ಮ ಮೂರು ಪ್ಲೇಟ್ ಇಡ್ಲಿ ಕಾಸು, ಹೋಗ್ರಲಾ ಸಾಕು”ಅಂತ ಪಂಚೆ ಎತ್ತಿ ನಿಕ್ಕರಿನ ಜೇಬಿನಾಗಿದ್ದ ಕಾಸು ತೆಗೆದು ಕೈ ಚಾಚಿದರು,ಕಾಸು ಇಸ್ಕೊಂಡವನೊಬ್ಬ “ಗೌಡ್ರೇ ಇಂತಾವನೆಲ್ಲ ಹಿಂಗೆ ಬಿಟ್ರೆ ಆಯ್ತದ.,ದುಡಿದು ತಿನ್ನೋಕೆ ಏನಂತೆ..ಒದ್ದು ಒಳಿಕೆ ಹಾಕಬೇಕು ..ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ” ಅಂತ ಮಾತಡ್ತಲೇ ,ಹುಡುಗನ ಗುರಾಯಿಸ್ತ ಹೊರಟ.

ಆ ಹರಕು ಚಡ್ಡಿ,ತೂತು ಬನಿಯನ್,ಕೆದರಿದ ಕೂದಲು,ಮೈ ತೊಳೆದು ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಗಿತ್ತೋ ಅನ್ನೋ ಹಾಗಿದ್ದ ನರಸ ನಡುಗ್ತ ಇದ್ದ…ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ… ಗೌಡ್ರೂನೂವೆ, ..ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅವನ ಕಡೆಯಿಂದ ತಿಳಿದು,ಜೊತೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಹೊಸಿಲ ತಾವ ಕೂತಿದ್ದ ಅವ್ವ,”ಇದು ಯಾರಲ .. ಎಲ್ಲಿಂದ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ ಈ ಮೂದೇವಿಯ ” ಅನ್ನೊಕು ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು “ಅದೇ ಕಣವ್ವ,ತ್ವಾಟಕ್ಕೆ ಕಾವಲು ಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ,ಈ ಹೈದನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದೀವ್ನಿ..ಇದಕ್ಕು ಯಾರು ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲ,ಎಡ್ಲು ಹೊತ್ತು ಅಂಬಲಿ ಕೊಟ್ರೆ ಸಾಕು ಬಿಡು” ಅಂದ.ಅಂದಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ನರಸನ್ನ ಕಂಡು ಗೌಡ್ರಿಗೆ “ಸದ್ಯ, ಇವನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ,ತಪ್ಪು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಅನಿಸದಂಗೆ ಮಾಡಿದನಲ್ಲ” ಅಂತ ಖುಶಿಯಾಯ್ತು. ಆವತ್ತು ಗೌಡ್ರು ಹಂಗೆ ತೋಪಿನಾಗೆ ನಡಿತ ತ್ವಾಟದ ಮನೆ ತಾವ ಹೋಗಿ ನರಸನ ವಿಚಾರಿಸ್ವ ಅಂತ ಆ ಕಡೆ ನಡೀವಾಗ … ತ್ವಾಟದ ಮನೆ ಹಿತ್ತಲಿನಾಗೆ ನರಸ ತೂತು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪಟ್ಟ್ ಪಟ್ಟೆ ನಿಕ್ಕರಿನಾಗೆ ಕೂತು ಬಳಪದ ಹಂಗಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಸೋಪಿನಾಗೆ,ಬಟ್ಟೆ ತಿಕ್ಕಾದ ನೋಡಿ ..ಅದ್ಯಾಕೋ ಗೌಡ್ರ ಕಳ್ಳು ಚುರ್ ಅಂತು.ಯಾರನು ಮಾತಡಿಸದಂಗೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ತೋಟದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರ್ತಿದ್ದ ಇವಂಗೆ ಒಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅನಿಸಿ..ಮೂರು ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಮುಗಿಯೋ ಮುಂಚೆ,ಪಕ್ಕದೂರ ಮಾದಿಗರ ಕರಿಯಣ್ಣನ ಮಗಳು ಬಸ್ವಿಯ ತಂದು ಗಂಟು ಹಾಕಿದ್ರು.

ಹಾಕಿದ ಗಂಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗೇ ಇತ್ತು,ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ ಗೌಡ್ರು ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಉಗಿದು ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೊ ಅಂತ ಕಾಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಅಕಳಿಸಿದ್ರು.ಗೌಡ್ರ ಹೆಸರಿನಾಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚತಿದ್ದವ ನರಸ ಒಬ್ಬನೆಯ..ಬಸ್ವಿಗು ಅದೇನು ಯಾವ ಗೌಡ್ರನ ಕಂಡ್ರೂನವೇ “ಎಲ್ಲ ರಕ್ತ ಹೀರ್ತಾವೆ ..,ಅವರೇನು ಪುಕಸಟ್ಟೆ ಮಾಡವರ…ಹಗಲು,ರಾತ್ರಿ ಗೇಯಕಿಲ್ವ ನೀನು” ಅನ್ನೋಳು ,ನರಸ..,ಗೌಡ್ರ ವಿಶ್ಯ ಎತ್ತಿದಾಗಲೆಲ್ಲ.ಎಲ್ಡು ಗಂಡು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು,ಎಲ್ಲಾನೂವೆ ಗೌರ್ ಮೆಂಟ್ ಸ್ಕೂಲಿನಾಗೆ ಓದೋಕೆ ಹೊಗ್ತಿದ್ವು.
ದಿನಾ ಮಾರಮ್ಮನ ಗುಡಿ ಮುಂದೆ ೧೦ ನಿಮಿಷ ಹಂಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದಿರುವ…ಗೌಡ್ರ ಮುಂದೆ ಯಾವತ್ತು ನಿಂತಾವನಲ್ಲ,ದೂರದಾಗೆಲ್ಲೊ ಬೆನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲವ.. ಆಗ ಈಗ ಲಕ್ಷಮ್ಮವ್ವ ಕಾಯಿ ಕೀಳೊಕೆ ಏನಾರ ಕರೆಸಿ,,ಉಣ್ಣಾಕಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಎಲೆ ಎತ್ಕೊಂಡು ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಓಡಾವ.ಆವತ್ತೊಂದು ದಿನ ಗೌಡ್ರೇ ಕರೆಸಿದ್ರು.ಛಾವಡಿ ಮ್ಯಾಗೆ ಕೂತ ಗೌಡ್ರಿಂದ ಆಟು ದೂರದಾಗೆ ನಿಂತ ನರಸನ್ನ ..ಗೌಡ್ರು ಕರೆದೆ ಕರೆದ್ರು..”ಬಾರಲ…ಪರವಾಗಿಲ್ಲ..,ಇಲ್ಲೇ ಕುಂತ್ಕಾ ಬಾ..ಯಾರು ದೊಡ್ಡವ್ರು,ಸಣ್ಣೊರು ಅಂತ ಇಲ್ಲ ..ಆ ಮಾದೇಸನ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಂದೆ ..” ಅಂದ್ರು ನರಸ ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತ .. ಈ ಮೂದೇವಿ ಈ ವಿಶ್ಯದಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಹಾಳು ಬೀಡಿ ವಿಶ್ಯದಾಗೆ .., ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳೊಲ್ಲ ಅಂತ ಗೌಡ್ರಿಗು ಗೊತ್ತಿದ್ದೆಯ.. “ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ರು ಕಣ್ಲ..ಗಂಗವ್ವನ ಹೋಟ್ಲ ತಾವ,ನಿನ್ನ ಹೈಕಳು ಶಾನೆ ಸಂದಾಗಿ ಓದ್ತಾವಂತೆ ಕಣ್ಲ..ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿಯ ಅವಕ್ಕೆ” ಅಂದ್ರು.ಅಲ್ಲಿವರೆಗು ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡ್ತ ಇದ್ದ ಗೌಡ್ರುನೂವೆ ಅವನ ಗಿಂಜಿದ ಹಲ್ಲು ನೋಡಿ ಒಸಿ ಹಂಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು.”ಏನೈತೆ ಅಪ್ಪ,ನಿಮ್ಮ ತ್ವಾಟದ ಕಾಯಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೀಗೆ ತಾನೆ…?, ಏನು ಓದ್ತಾವೋ ಏನೊ..? ನನಗೇನು ತಿಳಿದಾತು..ಇನ್ನೆಲ್ಡು ವರ್ಷ ಕಳದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸ್ತಿನಿ,ನಿಮ್ಮ ನೆರಳಾಗೆ ಬದುಕ್ತಾವೆ..” ಅಂದ.ಗೌಡ್ರಿಗೆ ನರಸನ ಈ ನಿಯತ್ತೇ ಬಾಳ ಕುಶಿಯಾಗೋದು…”ನನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ಲೋಕದಾಗೆ ಏನು ಇಲ್ಲದೋರ ಹಂಗೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಬಡ್ಡಿ ಮಗ,ಆದ್ರೂವೆ ನಿಜಾನೆ …ಯಾರು ಇದ್ದರು..? ” ಇದಲ್ಲ ಈಗ ನೆನೆ ಬೇಕಾಗಿರೋ ಇಸ್ಯ ಅಂತ ಗೌಡ್ರು ತಮ್ಮ ಬಿರುಸು ದನಿಯಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ರು.. “ಲೇ, ಅಡಕಸಬಿ ಹಂಗೆ ಮಾತಡಬೇಡ ಕಣ್ಲ.. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದ್ತಾವೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ತಂದು ದಿನಗೂಲಿ ಹಾಕ್ತಾನಂತೆ ಬೇಕೂಪ..ನಾಳೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ತಾಲೂಕು ಆಪೀಸಿಗೆ ಬಾರಲ..ನಿಂದಂತು ಯಾವ ಜಾತಿನೋ ಕಾಣೆ..ನಿಂದು,ಬಸ್ವಿದು,ಹೈಕಳ್ದು ಒಂದೇ ಜಾತಿನೆಯ ಅಂತ ಒಂದು ಸರ್ಕಿಪಿಕೇಟ್ ಮಾಡ್ಸಿ,ಆ ಹೈಕಳನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಾಗೆ ಬಿಡು..ಸರ್ಕಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೈತೆ,ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕಾದು ಇಲ್ಲ..ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಓದಿ ..ಇದ್ಯ,ಬುದ್ಧಿ ಕಲೀಲಿ ಅವಾರ” ಅಂದ್ರು.ಗೌಡ್ರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಒಳ್ಳೆದಕ್ಕೆ ಅಂತ ನರಸನ ಮನಸ್ಸಿನಾಗೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ್ರು,ಇವನ ಮಕ್ಳು ಗೌಡ್ರ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ ಋಣ ತೀರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಅವನ ಆಸೆ…ಹೇಳೇಬಿಡಾವ ಅಂತ ಒಂದು ಸಲ ಯೋಚ್ನೆ ಬಂದ್ರು ..ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡೊದಾ..?? ಅಪ್ಪರಾಣೆ ಆಯಾಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಹೊಂಟ..”ಇರಲ,ಕಾಪಿ ಕುಡಿದು ಹೋಗವಂತೆ” ಅಂತ ಗೌಡ್ರು ಕೂಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದನಿ ಕೇಳದಷ್ಟು ದೂರ ಹೊಂಟು ಹೋಗಿದ್ದ.ಅಮಾಸೆಗೆ ಒಂದು ಸಲ,ಹುಣ್ಣಿಮೆಗೆ ಒಂದು ಸಲ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕುಡಿದು ಮಲಗಾವ..ಆವತ್ತು ೪ ಪ್ಯಾಕೇಟು ಕುಡಿದು,ಜಗಲಿ ಮ್ಯಾಗೆ ಕೂತು ಬಸ್ವಿನ,ಮಕ್ಕಳನ ತಾರ ಮಾರ ಬೈದು,ಬೈದು ..ಉಗುಳೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಆದಂಗೆ ಆಗಿ..ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ಕೊಂಡ..ಈ ಮೂದೇವಿಗೆ ಯಾನ ಬಂತ ಯಾವತ್ತು ಇರದ ರ್‍ವಾಗ ಅಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಸಮಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬಸ್ವಿ ಕದ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ್ತ ಕೂತಳು.
ಮಕ್ಳು ಹೋದ್ವು,ನಿಂಗಿ ಮ್ಯಾಲು ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೆಯಾ ಈಗ..ಗೌಡ್ರು ಸಂಬಳ ಅಂತ ಕೊಡೊ ಕಾಸಿನಾಗೆ ಗಣೇಶ ಬೀಡಿಗೆ ಅರ್ಧ ಸುರೀತಾ ಇದ್ದ.ಬಸ್ವಿ ಉಣ್ಣಾಕೆ ಇಟ್ರೆ ಉಂಡ,ಇಲ್ಲಂದ್ರೆ ಅದರ ಮ್ಯಾಗು ದ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದಂಗೆ ಇರ್ತಿದ್ದ. ಕಾವಲು ಕೆಲ್ಸದಾಗೆ ಏನು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ.., ಮುಂಡೇದು… ಬಿಡದಂಗೆ ಬೀಡಿ ಸೇದಿ ಸೇದಿ ಹಾಳಾಯ್ತು…ಅಂತ ಗೌಡ್ರು ಮರುಗಿದರು.ಟಿ.ಬಿ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂತ ಅವನು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಮಾಡೋ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ,ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚೂ ಮಾಡಿ,ಮೈಸೂರಿನಾಗಿನ ಕೆ.ಆರ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೂವೆ ಉಳಿಲಿಲ್ಲ ಜೀವ..ನಾಳೆ ಸಾವು ಅಂತ ನರಸಂಗೆ ಕನಸೇನಾದ್ರು ಬಿದ್ದಿತ್ತೋ ಏನೋ ….ಅವ್ನ ನೋಡಾಕೆ ಹೋದ ಗೌಡ್ರ ಕಣ್ಣಿನಾಗೆ ಆವತ್ತೇ ಇರಬೇಕು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತಡಿದ್ದು.. “ನನ್ನಪ್ಪ…ನಾ ಸತ್ರೂ ನಿಮ್ಮ ಋಣದಾಗೆ ಇರ್ತೀನಿ….ಇನ್ನಾ ಏಳು ಜನುಮದಾಗು ತೀರಿಸೋಕೆ ಅಯಾಕಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಕೈಲಿ..” ಎಲ್ಡು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಮುಗಿದ..ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಗೌಡ್ರು “ಲೇ ಅದೇನು ಮಾತು ಅಂತ ಆಡಿದಿ..ಬಿಡ್ತು ಅನ್ಲ…ಗಡಾನೆ ಹುಸಾರಾಗು,ಈ ಋಣ,ಗಿಣ ಅಂತ ಮಾತಡಾದೊ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ ..ತಗಿ ಅತ್ಲಾಗೆ” ಅಂತ ಗದರಿಕೊಂಡರು.

“ನನ್ನಪ್ಪ….” ದೂರದಾಗೆ ಯಾರೊ ಕರೆದಂತಾಯ್ತು..,ಗೌಡ್ರು ಬೆಚ್ಚಿದರು..ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರು,ಕೋವಿ ಹಿಡಿದ ಕೈ ನಡುಗೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು …ಗಂಟಲು ಬಿಗಿದಂತಾಯ್ತು…ನಾಲಿಗೆ ಒಣಗಿ, ಕೂಗಾನ ಅಂದ್ರು ತನಗೆ ಮಾತು ಬಾರದ ಮೂಕ ಅನಿಸ್ತ ಇತ್ತು.ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಅಲ್ಲಿಂದಾನೆ “ನನ್ನಪ್ಪ…………” ದನಿ ನರಸಂದು ಇದ್ದಂಗೆ ಐತೆ… !! ಗೌಡ್ರ ಮೈ ಮೇಲಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳನೆ ಕೂದಲೆಲ್ಲ ನಿಗಿರಿ,ಕಾಲು ಅದುರಿ,ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ತೋಚವಲ್ಲದು.. ಮಾರವ್ವ,ಮಲೆ ಮಾದೇಸ,ಈರಭದ್ರ ಸಾಮಿ,ಒಬ್ಬರು ಆದ ಮ್ಯಾಗೆ ಒಬ್ಬರು ಎಲ್ಲರ ನೆನೆಸ್ಕೊಂಡು ಜೀವ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡೋಕೆ ನಿಂತರು…ಯಾವು ದೇವ್ರು ಕೇಳ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಅಂತು ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಧೈರ್ಯ ಬಂತು.. “ಯಾವನ್ಲ ಅವನು..ಏನು ಹುಡುಗಾಟ ಆಡಿಯ..ಬಾರಲ ಮುಂದಕ್ಕೆ ..ಬರ್ತಿಯ ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ತಿಥಿ ಮಾಡವ ” ಅಂತ ಏರು ದನಿನಾಗೆ ಕಿರುಚಿ…ನನ್ನ ದನಿನೇನಾ ಇದು ಅಂತ ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು.

“ನನ್ನಪ್ಪ…” ದನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ರ ಆದಂಗೆ ಆಯ್ತು.. “ಮುಲಾಜಿಲ್ಲ,ಇದು ನರಸಂದೆ ದನಿ..” ಗೌಡ್ರು ದೆವ್ವ,ಭೂತದ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ್ರು ..ಸಣ್ಣೋರಿದ್ದಾಗ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಹಾಸಿಗೆನು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿದ್ರು..ದೇವ್ರು ಇದ್ದ ಮ್ಯಾಗೆ ದೆವ್ವನು ಇರಬಹುದ ಅಂತ ನಂಬೊದ್ರು,ಅವರಜ್ಜಿ ಯಲ್ಲಮ್ಮ ಹಿಂಗೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ದೆವ್ವ ರಾಜಂಗೆ ಒಬ್ಬಂಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಜ್ನಾಪಕ ಬಂತ..”ಅಂದ್ರೆ ಏನು,ಈ ದೆವ್ವ ನರಸಂದೆ ಆಗಿದ್ರೆ….?? ನನ್ನ ಏನು ಮಾಡದ…?” ಅವರೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾರು ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ..ಜೀವ ಹೊಗೊದಾದ್ರೆ ಯಾವನು ತಡಿತಾನೆ..ಹೆದರಿ ಅಂತೂ ಸಾಯಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗಟ್ಟಿ ಮನಸು ಮಾಡಿ ..”ಯಾವನ್ಲಾ…ಅವನು ಬೇವರ್ಸಿ ನನ್ನ ಮಗ .. ತಿಮ್ಮೇಗೌಡನ ಹೆದರಿಸೋ ಅಷ್ಟು ಧಿಮಾಕೆನ್ಲ..” ಅಂತ ಕೋವಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಗಾಳಿನಾಗೆ ಒಂದು ಗುಂಡು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು….ಮತ್ತೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸದ್ದು ನಿಂತ ಮೇಲೆ … . ” ನನ್ನಪ್ಪ , ನೀವು ಯಾಕೆ ಬರೋಕೆ ಹೋದ್ರಿ ಇಲ್ಲಿಗಂಟ..ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಾಗೆ … ನಾನು ಇದ್ದನಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ” ಅಂತ ಕೀರಲು ದನಿ ಕೇಳಿಸ್ತು.

ಗೌಡ್ರಿಗೆ ಈಗ ಖಾತ್ರಿ ಆಯ್ತು ..”ಲೇ ನರಸ …ನೀನೆ ಏನಲ ಅಲ್ಲಿ ” ಅಂತ ಬಿದ್ದು ಹೋಗ್ತಿದ್ದ ಧೈರ್ಯನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕೇಳಿದ್ರು.. ” ನಾನೇ ಅಪ್ಪ .. ನಿಮ್ಮ ನರಸ ..,ಯಾಕೆ ಬರೋಕೋದ್ರಿ ಸರಿ ರಾತ್ರಿನಾಗೆ,ನೀವು ಹೋಗಿ ಮಲಿಕೊಳ್ಳಿ …ನಾನು ಇದಿನಿ ಅಪ್ಪ ” ಮತ್ತದೇ ಕೀರಲು ದನಿ ..ಎಲ್ಲೋ ಮರದ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಮಾತಾಡಿದಂಗೆ…

ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಟವೆಲ್ ಕೈನಾಗೆ,ಕೋವಿ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡ್ಕೊಡು ಬಂದ ಗೌಡ್ರನ ಕಾಯ್ತ ಇದ್ದ ಲಕ್ಷಮವ್ವ “ಏನಾತು , ಯಾಕ ಹಿಂಗೆ ಇದಿರ.?.,ಏನಾರ ಗೊತ್ತಾತ..?” ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತ ಇದ್ದೊರ ಕಡೆ ಗೌಡ್ರು ಒಂದು ಸಲ ನೋಡಿ.. ” ಇನ್ನು ಮ್ಯಾಗೆ ಯಾವನು ಕಾವಲು ಕಾಯಂಗಿಲ್ಲ ಹಂಗೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿವ್ನಿ..” ಅನ್ನುತ ಹೊಸಲು ದಾಟಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಾಕು,ಅಲ್ಲೇ ಕಾದ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿತ್ತೇನು ಅನ್ನೊ ಹಂಗೆ ಬಾಗಿಲ ಮ್ಯಾಲಿನ ಹಲ್ಲಿ ಲೊಚ ಗುಟ್ಟಿತು.



(ಒಂದು ನೈಜ ಘಟನೆ…ನಾ ಕೇಳಿದಂತೆ..)

ಬರುವಾ ಸುಮೇರ್ ಪುರ್..ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಕಾನ್ ಪುರ್ ನಗರದಿಂದ 80 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪಟ್ಟಣ.ಹಳ್ಳಿ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ…ಎರಡು ಮೂರು ವೈನ್ ಶಾಪ್ ಗಳು,ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೋಟೆಲ್ಲು,ಎಲ್ಲಾ ನೂತನ ನಕಲಿ ಸಿ.ಡಿ. ಮಾರುವ ಪಿಂಟೊನ ಪಾನ್ ಅಂಗಡಿ,ಅಡಿಗೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಲಾಲ ದೂಕಾನುಗಳು,ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಒಂದು ಸಿಂಗಲ್ ರೋಡ್ ನಲ್ಲೇ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್,ಪೋಲಿಸ್ ಠಾಣೆಯ ಎದುರು.ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗಲ್ಲಿ,ಅದೇ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ.ವರುಷದ 300 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಂಡಗಳೋ..? ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯೋ..? ಅರಿಯದಂತ ರಸ್ತೆ..! ಮೂರು ಜನಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಕೋವಿ..ಕೋವಿಗೆ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಇರಬೇಕೆ..?? ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ.ಮುಂಡಾಸು ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಿದ್ದಂತೆ.ಈ ಕಡೆ ಕಾನ್ ಪುರ್ ರಸ್ತೆ,ಮತ್ತೆ ಆ ಕಡೆ ಮೌಧಾ,ಬಾಂದಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ಪಸಿದ್ದ ಖುಜುರಾಹೋಗೆ ದಾರಿ, ಈ ರೋಡಿನಲ್ಲೇ ಸುಮೇರ್ ಪುರ್ ನಿಂದ 2-3 ಕಿ.ಮೀ ಬಳಿಕ special economic zone. ಅದೇ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ವಿವಾದಗ್ರಸ್ತವಾಗಿರುವ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಉದ್ದಾರಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಉತ್ತರ.zone ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಹಾಕಿದವರಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ರಸ್ತೆ,ಹೊಸ ಫೋನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಏನು ಇಲ್ಲ.ಆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮೇಲೆ ಅಬಕಾರಿ ಶುಲ್ಕದ ಕಡಿತವಷ್ಟೇ..!.ಅಷ್ಟೇ ಅನ್ನಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ..ಸುಮಾರು 15-20 ವರುಷಗಳಿಂದ ತನ್ನ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದೇ ಹೆಸರಾಂತ ಹಿಂದುಸ್ತಾನ್ ಲಿವರ್ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಹಿನ್ನಲೆಯೇ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ.. ಇದೇ ಈ ಜಾಗದ ಕರಾಮತ್ತು..ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲದೇ.., ನಾ, ನಡೆದ ಘಟನೆ ವಿವರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಊರಿನಂತೇ ಈ ಊರಿನಲ್ಲೂ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಆದಾಯ ತರುವ ಯಾವ ನೈಸರ್ಗಿಕ,ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಲ್ಲ.ಬೇಸಾಯ ಮುಖ್ಯ ಕಸುಬು,ಇರುವುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನೌಕರನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸ್ಥಿತಿವಂತನೆಂದು ಕಾಣುವುದು ಸಹಜ.ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಒಂದು ಕಾಲೋನಿ..,ಅವರೇನು ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯರಂತಲ್ಲ..!! ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ,ಸವಲತ್ತುಗಳ ನೀಡುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದೇನೋ..ಇನ್ನು ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ವಲಯದವರಿಗೆಲ್ಲ ಸುಮೆರ್ ಪುರ್ ನಿಂದ 20 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿನ ಹಮೀರ್ ಪುರ್ ನಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಯ ಒಳಗಿನ ಮನೆಗಳು.ಹಮೀರ್ ಪುರ್ ..,ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರ,ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಬೇತ್ವ ನದಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಭೂ ಭಾಗ. ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆ ಬಹುಶಃ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಜಿಲ್ಲಾ ಕಾರಗೃಹದ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿರಬೇಕು.

ಹೇಳುವದ ಮರೆತೆ, ಈ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಪ್ರದೇಶ ಇತಿಹಾಸ ಪ್ರಸಿದ್ಧ “ಬುಂದೇಲ್ ಖಂಡ್” ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿ ಉಳ್ಳದ್ದು.ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ ..ಈಗಲೂ ಕೂಡ ದರೋಡೆಕಾರರ ಹಾವಳಿ,ಜಮೀನ್ದಾರರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ ನಲುಗಿದ,ನಲುಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರದೇಶ.ಕಾಡಿನಂತೆ ಹಬ್ಬಿದ ಕುರುಚಲು ಗಿಡಗಳು,ನದಿ ಹರಿದು ಕೊರೆದ ಭೂ ಭಾಗಗಳು ,ದರೋಡೆಕಾರರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೆಲೆಯ ನೀಡಿವೆ.ಇದೇ ಹಮೀರ್ ಪುರ್ ನ ಕಾರಾಗೄಹದಲ್ಲಿ ಪೂಲನ್ ದೇವಿಯನ್ನು ಕೆಲ ಕಾಲ ಬಂಧಿಸಿಡಲಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸುಮೇರ್ ಪುರ್ ನ ಈ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಬಳಿ ಒಂದು “ಶೀಖಾ”,ನಮಗೆಲ್ಲ ಪಂಜಾಬಿ ಢಾಬಾವೆಂದು ಪರಿಚಯವಿರುವ ರೀತಿಯ ಹೋಟೆಲ್.ರುಚಿಯಾದ ಪನ್ನೀರ್,ಮೊಟ್ಟೆ ಬುರ್ಜಿ,ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ತಂದೂರ್ ರೋಟಿ,ಕೆನೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಲಸ್ಸಿ …ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕೈಗೆಟುಕವ ಬೆಲೆಯ ರುಚಿಯಾದ ಖಾದ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ಶೀಖಾ ಹೆಸರುವಾಸಿ.ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕಾನ್ ಪುರ್ -ಮೌಧಾ, ಬಾಂದಾ ಬಸ್ಸುಗಳು,ರಾತ್ರಿ ಸಮಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಲಾರಿಗಳು.ಮೌದಾದ ಬಳಿಯ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಇಂದಾಗಿ ಈ ಸಿಂಗಲ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾರಿಗಳು ಓಡಾಟವಿರುತ್ತದೆ.ಎಲ್ಲಾ ಢಾಬಾಗಳ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಸೇವೆ..ತಿನ್ನಲೂ ಹಾಗು ಕುಡಿಯಲು.ರಾತ್ರಿ 9 ರಿಂದ 12ರ ವರೆಗೆ ಜೋರಾದ ವಹಿವಾಟು.ಢಾಬಾಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಒಂದು ಪಾನ್ ಅಂಗಡಿ.

ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಯಂತ್ರದ ಕಮಿಷಿನಿಂಗ್ ನಡೆದಿತ್ತು,ಕಂಪನಿಯ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಭೇಟಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಾರಣ..ಈ ಕಾರ್ಯ ಭರದಿ ಸಾಗಿತ್ತು.ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 1 ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ..Shift ನಲ್ಲಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಕೆಲಸ,ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು .commisioning ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಈಗ ತಾನೇ ಬಡ್ತಿಗೊಂಡವ,ಮೂವರು ಅಪ್ರೆಂಟಿಸ್ ಗಳು ಹಾಗು ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಲೇಬರ್ ಗಳು.ಕೆಲಸದ ಆಯಾಸ,ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ,ಹಸಿವು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂಹೆಚ್ಚಿತ್ತು..ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವಂತೆ ಅಪ್ರೆಂಟಿಸ್ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬನ್ನಿ ಏನಾದ್ರು ತಿಂದು ಬರೋಣ ಎಂದು ಕರೆದು, ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಕೆಲಸದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದವಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಹೇಳಿ ಹೊರಟ.ಕಾರ್ಖಾನೆ
ಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಸಹ ಮುಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಶಿಫ಼್ಟ್ ನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕರೆದು ತರುವ,ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಶೀಖಾಗೆ ಹೊರಟರು.ಶೀಖಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೀಗೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಆ ನೌಕರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ,ಈ ನೌಕರ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ,ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾಲೇಜ್ ನ ಸಮಯ ಹೀಗೆ ಹರಟುತ್ತ,ಒಂದಷ್ಟು ನಗುತ್ತ ಇದ್ದರು.ಇವರು ಕುಳಿತ ಮೇಜಿನ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗದ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಇವರೆಡೆ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ನೋಡಲಾರಂಬಿಸಿದ..ಒಂದೈದು ನಿಮಿಶಗಳ ಬಳಿಕ,ಇವರ ಬಳಿ ಬಂದು..ಸಾಕಷ್ಟು ಕಟುವಾಗಿ ” ಊಟ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿ,ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬೇಡಿ..ಅದೇನು ಅಷ್ಟೊಂದು ನಗುವುದು..!!” ಎಂದು ಏರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಗದರಿದ.ಅವನ ಠೀವಿ,ವರಸೆ,ಗದರಿದ ರೀತಿ ..,ಇವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭೀತಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದರೂ.., ಮತ್ತೆರೆಡು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ …ಇವನಾರೋ ..ಏನೋ.., ಕುಡಿದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೀಗೆ ಆಡುತ್ತಿರಬೇಕೆಂದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಹಾಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯರು ತಾವೇ ರಾಜರೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ..? ಏನೋ..? ತಿನ್ನಲು ಗತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೋವಿಗೆ,ಗತ್ತಿಗೇನು ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ..ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ತಮಗನ್ನಿಸಿದ್ದ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು.ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು …ಹರಟುತ್ತ ,ನಗುತ್ತ ಊಟ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು…. ಹೀಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದವನೊಬ್ಬನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದೂಕಿನ ನಳಿಕೆ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಅವಕ್ಕಾದರು.ಈಗಷ್ಟೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಹೋದವ ಬೆಂಕಿಯನುಗುಳುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ದಿಟ್ಟಿಸುತ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದ..”ಕ್ಯೊಂ ಬೇ…ಸಮಝ್ ಮೆ ನಹಿ ಆತ ಕ್ಯಾ …ಕ್ಯಾ ಭೋಲಾ ತ ಮೈನೆ ..ಶೋರ್ ನಹಿ ಮಚಾನ,ಕಾಹೆ ಹಸ್ ರಹೆ ಹೋ..ಇತ್ನೆ ಧೇರ್ ಸೆ..”ಎಂದು ಟ್ರಿಗ್ಗರ್ ನ ಒತ್ತುವ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಗಲಾಟೆ ಕಂಡು ತನ್ನ ಗಲ್ಲದಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ಮಾಲೀಕ ಕೋವಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದ..ಸೋಗೆಯಂತಹ ಛಾವಣಿಯ ತೂರಿದ ಗುಂಡು,ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು..ಕೆಲ ಕಾಲ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನವ ಬೇಡಿತು.ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಇವರೆಲ್ಲ ಗರ ಬಡಿದಂತೆ ಕೂತಿರಲು..ಇದೇನೋ ದಿನ ನಿತ್ಯ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಶೀಖಾದ ಮಾಲೀಕ ಕೋವಿ ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟಾಗೇ “ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ…ನೀನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡದೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ,ಸಲೀಸಾಗಿ ಗಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ.ನೆರೆದ ಮಂದಿ ಯಾವುದೋ ಚಿತ್ರದ ರೋಚಕ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನೋಡಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುವ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದರು.

ನಗು..ಆಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಂತೆ ..??

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.